"DE AMERONGSE BERGTOCHT�

Het fietsen in de Belgische Ardennen is de rijders van de Goudse Tourclub klaarblijkelijk zo goed bevallen dat zij het nog eens dunnetjes over wilden doen. Dit keer zou de tocht gaan over de Veluwse heuvels met als sluitstuk de Amerongse berg. De afstand die zij zouden afleggen was 150 km. Aan deze tocht die werd gereden op zaterdag 29 augustus, namen 6 leden van de G.T.C. deel. Onno Hess, Ton Borsboom, Peet Geurts, Willem de Bruijn, de schrijver van dit verhaal en Ton Tillemans. Om 7 uur vertrok de groep vanaf het station richting Amerongen om dit karwei even te klaren. Met de Belgische ervaring nog in de benen waren deze Nederlandse heuveltjes toch eigenlijk maar zielige zandhoopjes. In Amerongen sloten wij ons aan bij een groep die al voor de tweede keer van start ging. Zij waren bij de eerste start direct al de verkeerde richting ingegaan en regelrecht de Amerongse berg opgestormd. Dit was echter niet de bedoeling van de organisatie. Deze berg was bedoeld als sluitstuk van de tocht. Als men al zo'n 130 km in de benen heeft is het leuker om nog even deze berg te nemen. Deze mannen, die dus verkeerd gereden waren (zij hadden er al 20 km op zitten toen zij weer aan de start verschenen) leek ons een leuke groep om ons daarbij aan te sluiten. Zij wilden echter naar het leek de verloren tijd weer zo snel mogelijk inhalen want zij gingen er vandoor met een snelheid van rondom de 35 km/u. Dat vond ik na een poosje rijden toch wel wat al te snel. Ik waarschuwde de anderen, natuurlijk zonder succes, en liet mij afzakken en kwam dus alleen te rijden. Echter niet lang want al snel miste men mij en toomde toen de snelheid wat in. Ook de anderen, die naar het bleek uit de omgeving van Capelle kwamen. Leden van de "Waardrenners". Dus vandaar die snelheid. Wij zijn verder de hele tocht bij elkaar gebleven en hebben er verder een fijne dag van gemaakt. De bekende heuvels werden bestormd zoals de Grebbeberg en nog verschillende anderen en als klapstuk dan de Amerongse berg. Nu natuurlijk niet gereden met een verzet van 28 - 42 maar 17 -42 of hooguit 22 - 42 en dan ga je deze zielige zandhoopjes toch echt wel voelen in je benen. Maar je wilt je niet laten kennen en blijft toch op dat grotere verzet rijden. Geeft niet, men krijgt er sterke benen van wordt er dan gezegd. Een lekke band viel er te melden. Even voordat de Amerongse berg in ^'t zicht kwam werd Onno daarmee geconfronteerd. Na verwisseling van de lekke voor een hele band, weer verder. Echter ook met deze andere band zat het niet best. Hij liep af. Voor het bestijgen van de Amerongse berg gaf Onno hem nog wat extra lucht en kroop zo omhoog. Daarna met grote snelheid omlaag regelrecht naar de meet. Het bleek dat de gemiddelde snelheid van deze tocht op 29 km/u uitkwam. Wel even sneller dan de L-B-L. Wat het weer betreft kan ik alleen maar zeggen dat het een sombere dag was. Wel goed fietsweer. Maar beslist geen weer voor een zonnebril.

Chris

RECTIFICATIE:

In het verslag wat is geschreven over de 13-Heuvelentocht is bij de namen van de deelnemers de naam van Onno Hess genoemd. Dit is niet juist. Onno heeft deze tocht niet meegereden. Degene die hem wel reed maar wiens naam NIET is genoemd was Peet Geurts. Excuus voor deze vergissing. Hopelijk is de zaak nu weer rechtgezet

"DE IJSSELMEER - RANDONNEUR"

op zondag 6 september 1987

Bij Onno was het plan gerijpt om met een stelletje clubleden de IJsselmeerronde te gaan rijden. Start- en finishplaats onze (kaasstad Gouda. Hij had deze tocht geschat op 350 km. Vijf leden meldden zich aanvankelijk aan. Deze vijf waren Harry Steenhuis, Peter Geurts, Ton Borsboom, Rond de Hond en Willem de Bruijn. Met Onno erbij dus een groep van 6 man. Willem de Bruijn liet echter op het laatste moment verstek gaan. Hij zag het niet zitten en meldde zich af. Wat Ron de Hond erg teleurstelde want tenslotte was het Willem geweest die hen had overgehaald ook mee te gaan. Ik heb me wel met verbazing afgevraagd wat deze jongens bezielden. Op een dag 350 km fietsen. Dat is niet niks. Moet ik dat plaatsen onder het hoofdstuk sportverdwazing, fietsverslaving of fietsgek':????? Men probeerde mij ook nog zo gek te krijgen om mee te doen maar dat zag ik toch echt niet zitten. Wel besloten Wim Hoogwerf en ik niet werkloos toe te zien maar deze stoere trappers met de auto te volgen. Wij zaten dus in de volgauto waarin de mannen hun bagage kwijt konden zodat zij daar geen last van hadden tijdens het rijden. Ook konden wij voor wat koffie zorgen en natuurlijk wat reservemateriaal. Twee voorwielen en twee achterwielen en uiteraard plakspul om de lekke banden zo snel mogelijk weer dicht te krijgen. En mocht er een uitvaller zijn dan diende de auto tegelijk. als bezemwagen. De groep zou om vijf uur in de ochtend van start gaan bij Onno's huis vandaan. Toen Wim en ik daar aankwamen zat alleen Ton er nog maar. Al spoedig kwam ook Ron en het was dus alleen nog wachten op Peet en Harry. Peet had late dienst gehad en was pas twee uur in bed gekropen en Harry was i.v.m. het jazzfestival op zaterdagavond gaan stappen. Dus die had waarschijnlijk ook. niet veel van zijn bed gezien. Maar uiteindelijk om 5.05 uur was het zaakje compleet en kon het grote avontuur beginnen. Het was nog stikdonker. De jongens hadden wel allemaal een voor- en achterlicht maar dit was alleen voldoende om gezien te worden. Niet om zelf de weg te verlichten waarover men reed. Wij er daarom in de auto met groot licht achteraan zodat zij goed zicht hadden op de weg. Ik. zal de route niet helemaal beschrijven want dat wordt een te lang verhaal. Het was 5.45 uur toen men door Nieuwkoop reed. Het was inmiddels redelijk licht. Om 6.45 reden wij Ouderkerk a/d Amstel binnen. Hier werd een korte stop gehouden voor een kleine hap en het inleveren van het licht. Dat had men niet meer nodig. Wat niemand had gezien was dat een vervelend pechduiveltje zich bij de groep had aangesloten. Harry was zijn doelwit. Even voorbij Ouderkerk a/d Amstel zorgde hij bij Harry voor een lekke band. Z'n achterband liep leeg. Wij dachten; 'Geen nood, een ander wiel er in en Harry kan weer verder'. Het duiveltje had echter andere plannen met Harry. Na een eindje met dat andere wiel te hebben gereden zagen wij hem weer langs de kant staan smekend om zijn eigen wiel want met dat reservewiel kon hij niet overweg. Daar had hij de grootste ruzie mee. Waarom????? Wel Harry heeft een aërodynamische fiets en het reservewiel was van een doodgewone fiets. Het was iets te breed voor zijn frame. Hij had moeite met schakelen. Gelukkig was zijn eigen wiel inmiddels weer gerepareerd en konden wij hem daarmee blij maken. Echter niet voor lang. In Amsterdam stond hij weer met een lek. Weer het achterwiel. Nu vroeg hij om een ander reservewiel. Wij gaven hem dat. Maar al spoedig bleek dat hij ook daarmee niet uit de voeten kon dus vroeg hij na een tijdje of zijn eigen wiel inmiddels weer bruikbaar was. Dit was zo. Harry blij, hij had zijn eigen achterwiel weer. Wij konden met de auto niet altijd bij de groep blijven. Er waren wegen en paden waar wij met de wagen niet konden komen. In Amsterdam reden wij met de auto nog een extra rondje. Doordat wij in Amsterdam-Noord een verkeerde afslag pakten kwamen wij op een weg die ons naar de IJ-tunnel voerde. Wij konden er niet meer af en noodgedwongen moesten wij eronderdoor en kwamen in het centrum van de stad terecht. Gelukkig vonden wij snel weer de juiste weg terug en wonder boven wonder ook weer snel de groep fietsers. Het was 8.30 uur toen wij in Purmerend belandden. Daar begaf Harry's band het voor de zoveelste keer. Hij baalde als een stier. Nu weer een reservewiel. Hij gaf de voorkeur aan het eerste wiel waarmee hij in Ouderkerk a/d Amstel al aan het stoeien was geweest. En daarmee is het blijkbaar verder goed gegaan want hij heeft er tot Lelystad mee gereden. Vanaf Purmerend tot aan het begin van de afsluitdijk , bij het plaatsje Den Oever, moesten wij de groep alleen laten. Wij moesten over de snelweg daarheen. Afgesproken was dat wij elkaar in Den Oever zouden treffen om daar even te gaan zitten om wat te gebruiken. Wij hebben daar een tijd gestaan maar zij kwamen niet opdagen. Bij ons stonden nog twee auto's die een andere groep begeleidden. Ook zij stonden tevergeefs te wachten. Wij toen maar op zoek naar de groep in het dorp. Echter zonder succes. Toen besloten wij maar de afsluitdijk op te rijden in de hoop hen daar te zien fietsen. En dat was goed gegokt. Na een poosje zagen wij hen. Halverwege de dijk gestopt bij een restaurant en hen opgewacht. Bij de ontmoeting zeiden zij dat zij in Den Oever inderdaad ergens hadden gezeten en ons voorbij hadden zien gaan toen wij naar hen op zoek, waren. Zij waren echter te laat om ons te roepen. Na dit korte gesprek reden zij verder. Wim en ik dronken een kop koffie met natuurlijk een appelpunt en daarna weer verder. Het was 12 uur toen wij Friesland indraaiden. Daar fietste men via Makkum, Workum naar Koudum, Rijs, Oudemirdum, Nyemirdum en Sondel door het Gaasterland naar Lemmer. Wij hadden vanuit de auto al gezien dat Ron niet meer zo lekker zat. Elke keer zagen wij hem afzakken. Wij sleepten hem dan weer terug naar de groep maar niet voor lang want al spoedig reed hij weer alleen achteraan. Het was in Emmeloord dat hij het voor gezien gaf. Wij maakten plaats voor hen in de auto en zo hadden wij het eerste slachtoffer in de bezemwagen. Wij reden nu in de Noordoost-polder op weg naar de Ketelbrug. Het was de bedoeling dat de fietsers na het passeren van deze brug direct de dijk langs het IJsselmeer zouden opdraaien. Het lukte echter niet om gelijk na het passeren van de brug de weg naar deze dijk te vinden, De groep raakte aan het dwalen. Ook wij vonden de juiste weg niet. Het gezelschap belandde uiteindelijk in Lelystad waar men dwalend doorheen probeerde te komen richting Lelystadhaven voor een flinke stop. Wij met de auto volgden de borden die de weg daarheen aangaven. De groep waren wij kwijt. Eenmaal bij Lelystadhaven aangekomen was het wachten op de jongens. Dat wachten duurde wel erg lang. Zij zouden toch de weg wel gevonden hebben vroegen wij ons af. Maar na lang wachten kwamen ze toch eindelijk aanrijden. Wij naar een restaurant. Tenminste naar iets wat daarvoor moest doorgaan. Het was een grote zaal met een toneel en een bar waar de mogelijkheid bestond ook nog wat eten te bestellen. Wij dat gedaan. Kip werd door sommigen besteld en ook soep. De soep was goed maar de kip niet om te eten. Een bord met een verzameling botjes met daaromheen iets wat kennelijk voor kippevlees moest doorgaan. Het zag er onsmakelijk uit en werd dan ook door de meeste maar voor 1/4 gedeelte opgegeten. Alleen de eetbare stukjes werden eruit gevist, De rest ging weer terug. Dus wat dat betreft was deze stop geen succes. Harry was kennelijk wat al te gulzig aan de soep begonnen. Dit vond zijn maag, door oververmoeidheid geteisterd, niet prettig en dreigde het naar binnen gewerkte weer met dezelfde gang terug te sturen. Harry gleed van z'n stoel en zeilde op de grond neer waar hij op zijn rug bleef liggen smekend om een plantic zakje. Verder geen uitleg, Ik dacht dat hij zoiets als hyper-ventilatie had. Maar het bleek dus zijn maag te zijn die in opstand was gekomen tegen de te snel naar binnen gewerkte soep. Na daar even te hebben gelegen kwam hij toch weer wat bij. Hij kwam overeind en ging weer aan tafel zitten. Hij kreeg van Onno een bekertje vloeibare rijst. Iets wat beter te verteren was. Na het eten hiervan knapte hij zienderogen op en na het drinken van een paar glazen melk was hij weer aardig opgekikkerd. Nadat wij allemaal wat hadden gebruikt en wat waren bijgekomen stapten wij weer op. De jongens op de fiets en wij weer in de auto. Harry presteerde het om nog weer eens een lekke band te krijgen. Ik weet alleen niet meer of dat voor Lelystad was of erna. Het resultaat was wel dat hij zijn eigen wiel weer in zijn fiets terug kreeg en daarmee voltooide hij de tocht. Hoewel, bij het verlaten van Lelystad beweerde hij het niet te zullen halen maar hij zou wel zien tot hoever hij kwam. Wij schatten het nog te rijden deel op ruim 100 cm. Dus niet voor 21.00 uur thuis zoals was gepland. Via de dijk langs het Markermeer op weg naar de Hollandsebrug. De groep reed op een fietspad dan weer rechts dan weer links langs de dijk. Wij over de verkeersweg op de dijk ernaast. Totdat wij niet meer verder konden. Het laatste stuk waren wij op de dijk blijven rijden terwijl de verkeersweg linksaf ging. Het stuk. op de dijk waarop wij reden liep na enkele kilometers dood. Wij moesten terug de jongens konden verder door. Op de plek waar wij moesten terugkeren lieten wij hen stoppen om hen de fietslampen weer te overhandigen want het zou pas in Nigtevecht zijn dat wij elkaar weer zouden treffen. Wij moesten over de snelverkeersweg via Muiden en Weesp naar Nigtevecht terwijl de jongens binnendoor via een kortere weg daar zouden belanden. Op de Hollandse brug zagen wij elkaar nog even en wij toen door tot Nigtevecht om hen daar op te wachten. Het was 20.30 uur toen zij daar aan kwamen. Het begon al goed te schemeren. Samen langs het Amstel-Rijnkanaal op weg naar Breukelen waar wij over het kanaal zouden gaan en dan via Kockengen en Kamerik naar Woerden. Maar ook dat dreigde mis te gaan. Op een gegeven moment zaten zij op de weg naar Haarzuilens. Het ANWB bordje Kamerik was niet gezien. Met een kleine correctie de jongens weer op het goede pad gezet. Uiteindelijk: belandden wij toch in Woerden. Het was inmiddels 22.00 uur en al ruim een uur donker. Bovendien was het weer uitermate slecht geworden. Er was een harde storm opgestoken en striemende regenvlagen beukten de vermoeide lichamen van de (etsers. Zij moesten dwars tenen deze storm en regen in. De bekende laatste lootjes gingen nu toch wel erg zwaar wegen. De vraag, hoe vanuit Woerden naar Gouda, moesten wij beantwoorden met hen over Bodegraven te sturen als zij wilden dat wij achter hen bleven rijden. Want als men via Driebruggen zou gaan, zoals was gepland, dan konden wij hen vanaf Driebruggen tot Reeuwijk niet volgen en moesten zij dat fietspad in 't stikken donker alleen rijden. En dat dan ook. nog dwars tegen de wind en de regen in. Dus via Bodegaven. De afstand Woerden - Bodegraven - Gouda legden de jongens in ruim een uur af. Het was 23.15 toen wij weer bij Onno voor de deur stonden. Onno ging vanzelfsprekend direct naar binnen terwijl de rest van de groep op weg ging naar het huis van Peet waar wij door Mien werden onthaald op een welverdiend drankje ieder naar zijn eigen smaak dus voor de meeste BIER. Een korte nabeschouwing: Het was een prachtige dag zowel voor ons in de auto als voor de jongens op de fiets. Alleen wat erg lang. Het weer was uitstekend. Veel zon maar ook tamelijk veel wind. Tot aan Friesland wind mee daarna tegen. Vooral op de afsluitdijk harde wind in de rug wat resulteerde tot het opvoeren van de snelheid tot 50 km/u De jongens hebben de tocht gereden met een snelheid die rondom de 30 km/u lag. De uiteindelijke a^fstand was geen 350 km maar 380 km.Met het kaartlezen ben ik 's nachts in bed doorgegaan. Ik heb zoveel en zolang op die ANWB kaarten zitten staren dat, toen ik eenmaal in bed liggend mijn ogen wilde sluiten, ik alleen maar kaarten met streepjes van wegen (dikke en dunne) en ANWB bordjes met nummers erop zag. Deze nummers waren voor ons wel wel belangrijk want zij gaven precies aan waar wij ons bevonden. Hiermede sluit ik mijn verhaal over dit enorme gebeuren. Wat denken jullie mannen. Volgend jaar weer???? Misschien dan met meer deelnemers.

                                                               Chris

EEN EXTRA VERSLAG DOOR P.W.GEURTS

Hoewel jullie al een uitgebreid verslag hebben ontvangen van het spektakelstuk: "LUIK - BASTENAKEN - LUIK" wil ik toch nog mijn gedachten gang en ervaringen tijdens deze tocht op papier weergeven. Het was half een in de middag toen Ton B. met zijn auto met de aanhangwagen erachter bij mij voor de deur stopte. Wij hadden afgesproken dat hij mij zou komen afhalen. Mijn fiets werd op de aanhangwagen (welke op geniale wijze is omgebouwd om de fietsen van clubleden te vervoeren) gedeponeerd en daarna gingen wij op weg naar de veteraan van deze toertocht: Onno Hess^, om ook hem op te halen. Gedrieën togen wij naar het station waar wij  precies 13.00 aankwamen. Hier stonden nog vier rijders trappelend van ongeduld en vooral van zenuwen te wachten op ons. Na van te uitzwaaiers, te vrouwen van Ron en Chris, afscheid te hebben genomen togen wij op weg naar het grote onbekende. Althans voor vier van te zeven. Onno, Willem en Ton Tillemans kenden het Belgse bergengebied van eerdere tochten altaar. Ik zal over de tocht naar Luik te aankomst en het verblijf altaar niet te veel uitwijden aangezien dat in het grote verslag al is gedaan. Ik behoorde dus tot te groep die bij Willem, Ron en Ton Tillemans op een kamer overnachtte. En ik had te twijfelachtige eer mijn bed met Willem te mogen delen. De gebeurtenissen die nacht weten jullie. Willem op de grond en ik het grote bed voor mij alleen. Wat een zaligheid! De andere dag vroeg uit de veren. Half zes, wat een tijd. Na. ons te hebben aangekleed wij naar beneden voor het ontbijt. Daar stond echter zo'n rij dat wij maar zijn doorgelopen naar onze fietsen. Neen niet om die op te eten maar om die vast van de kar te gaan halen en klaar te maken voor te start. Daarna met de anderen, die inmiddels ook op het toneel waren verschenen, naar de start, Wij waren natuurlijk te vroeg. Maar niet wij alleen. Er stond een flinke rij bij de startplaats voor het vereiste startstempeltje. Na enige tijd te hebben gewacht was het dan zover. Wij hadden de stempel en wij konden rijden. Eerst een heel stuk door Luik alvorens de beklimming van de AYWAILLE begon. Op deze eerste klim ging het bij mij al gelijk fout. Mijn kleinste achtertandwiel liep eraf. Ik gilde; "Jongens stoppen". Hieraan werd onmiddellijk: gehoor gegeven. Even een vakkundig onderzoek waarbij bleek dat het tandwieltje was los getrild. Na het er weer opgedraaid te hebben moest ik op het. grootste verzet tegen de berg op teneinde het ding weer vast getrapt te krijgen. Dat was een zwaar karwei maar ik volbracht het. Na. ongeveer dertig km te hebben gefietst reden wij nog maar met drie man. Chris, Onno en ik. De rest was al vooruit. Voor de eerste controle kregen we nog twee beklimmingen n.l. de BARVEAUX en de PONT d' EREZEE met De stempelpost boven op te DOCHAMPS, op 500 mtr. hoog. Hier troffen wij drie van de vier voortvluchtige rijders. n.l. Ton B. Willem en Ron. Ton T, zat denk ik al bijna in Bastenaken. Na wat te hebben gegeten zei Willem dat hij verder ging. Hij had al een tijdje daar vertoeft naar hij zei. Ron ging met hem mee. Wij, Onno, Chris, Ton B. en ik bleven achter om eveneens wat te nuttigen en wat bij te komen. Na een korte tijd zetten ook wij onze tocht voort richting Bastenaken (Bastogne). In dit stuk was er een lastige klim n.l. de ORTHO (480 mtr.). Deze werd echter door alle vier zonder veel problemen genomen en met vier man reden wij de stempelpost Bastogne binnen. Daar zagen wij te twee vluchters weer. Willem en Ron. Hier kregen wij rijstepap. Dat smaakte best. Ik heb het tenminste met smaak zitten verorberen. Alleen Onno was door te warmte en ook vermoeidheid niet in staat zijn bekertje geheel leeg te eten. Na wat gerust te hebben weer op stap. Willem was alweer door. Ron echter vond het verstandiger om bij ons te blijven. Dus nu was te groep weer gegroeid tot vijf man terwijl er twee vluchters voor ons reden. Ton T. en Willem maar wie weet zouden wij ze met ons eigen tempo nog wel inhalen. Ik vroeg aan Onno wat ons nog te wachten stond waarop hij antwoordde dat het zwaarste nog moest komen en wel in de laatste 80 kilometers. En ja hoor niets teveel gezegd. Als eerste kreng de WANNE. Dit was na 162 km fietsen. Ik begon als eerste te beklimming. De andere vier zaten aan mijn wiel. Al dansend ging ik omhoog. Ik vroeg aan Onno na een stuk, wat later nog maar als aanloopje naar het tweede stuk bleek te zijn, of dit al het einde was. Na het nemen van een bocht wees hij toen omhoog. Ik zag toen een lang lint van zwoegende, kreunende en zwetende mensen tegen een helling door het bos omhoog kruipen. Na wat minuten hoorde ik iemand achter mij zeggen dat hij af wilde stappen om te gaan lopen. Die iemand was Ton Borsboom. Ik: antwoordde hem niet maar fietste gewoon door. Dit stimuleerde hem schijnbaar want hij kwam naast mij rijden en daarna voor mij waarop ik toen riep dat ik af wilde stappen. Hij zei; "Geen gezeur, gewoon doorgaan". Dat deed ik dan maar en zo togen wij gezamenlijk naar boven. Eenmaal boven keken wij elkaar eens aan en genoten ervan dat wij dit zware karwei geklaard hadden. Na enkele minuten te hebben gewacht zagen wij ook de anderen omhoog komen tegen de 540 mtr hoge berg op. Even wat genuttigd en toen weer verder met vijf man. Ik weer even geïnformeerd bij Onno hoeveel bergen ons nog te wachten stonden. Hij zei dat het er nog vijf zouden zijn. De volgende beklimming vas de HAUTE - LEVEE, daarna de LE ROSIER, die ons naar 560 mtr hoog liet stampen. Hier reden wij door het land van Spa. Spa-water zou ons op dit moment zeer welkom zijn geweest. Zo koel mogelijk. Het was inmiddels ondoenlijk warm geworden. Boven de 30= C. De volgende berg was de COTE de THEUX. Buitengewoon lastig en zwaar maar eenmaal boven kreeg je het gevoel als een overwinnende generaal uit de strijd te zijn gekomen. De beloning was dan de afdaling. Onno zei; "Nu komt de klapper pas". Die klapper diende zich aan als de COTE de la REDOUTE. Deze was toch echt wel te steil voor mij. Ik moest van de fiets; totaal opgebrand en met mij vele anderen. Eenmaal boven weer gewacht op de anderen. Wat gegeten en gedronken en maar weer verder. Op naar de laatste klim. Dit was de LES FORGES een flinke knaap. Hier liep alles naar wens. Wel moeilijk maar om te overwinnen. Er werd geklommen als berggeiten. Toen dit laatste obstakel was bedwongen restte ons alleen nog maar een lange afdaling naar de eindstreep. Wel 15 km lang. Het leek mij zo'n genot aan deze afdaling te gaan beginnen dat ik besloot niet te wachten op de anderen en gelijk door te gaan. Ton Borsboom was mij al voorgegaan en die kon dalen als geen ander. Ongeveer 3 km voor de finish ging ik door de tunnels van Luik en wie zag ik bovenop. Ton Borsboom. Hij was bovenlangs gegaan en dan moet je wel eens stoppen. Zodoende konden wij tezamen over de eindstreep gaan. Eenmaal over de meet keek ik op de teller naar de totale fietstijd. Wat ik zag deed mij schrikken. De totale fietstijd was 9 uur en 58 min. wat neerkwam op een gemiddelde snelheid van 24.5 km/u. Wij hebben onze fiets gelijk op de aanhanger geplaatst en ons in de garage omgekleed. Na ongeveer 9 minuten kwam Onno binnen. Hij vond het niet leuk dat wij op de laatste top niet hadden gewacht op de anderen. Ons excuus was dat het zo lekker ging Na enige tijd kwamen ook Chris en Ron binnen. Even met elkaar van gedachten gewisseld waarna ik zei dat het wel verstandig was even de herinnering te gaan halen waarop Chris, Onno en Ron antwoordden dat zij dat allang hadden gedaan. Wij op weg voor deze herinnering en gelijk door om ons te gaan wassen waarna wij schoon en fris in de bar verschenen waar nog even gezellig werd nagebabbeld en wat werd gedronken. Toen weer op weg naar Nederland. Ron, Willem en Ton Tillemans bleven in Belgie Zij wilden in Spa wat gaan stappen. Op de terugweg bij Weert gestopt bij een AC-restaurant voor een hapje eten en een telefoontje naar moeder de vrouw. Alleen Chris kreeg geen verbinding. Moeders was de deur uit. Hij uit, zij ook uit. Het was half twee toen wij weer in Gouda arriveerden. Ik wil vanaf deze plaats iedereen bedanken voor de steun die wij aan elkaar hebben gegeven. Misschien komt er nog een keer wie weet????????

"LUIK - BASTENAKEN – LUIK “

Voor diegenen die door afwezigheid de Goudse Courant van afgelopen zaterdag 22-8-1987 niet hebben gelezen, volgt hier een citaat uit de rubriek regionaal nieuws: "Bij de Goudse Waterleiding Maatschappij is vrijdagmorgen paniek uitgebroken toen bleek dat het waterverbruik in de regio tot ongekende hoogte steeg. Er ontstond zelfs een kans op gebrek aan water, waardoor de directie in allerijl contact met de zustermaatschappijen moest opnemen teneinde dit dreigende tekort teniet te doen. Als waarschijnlijke oorzaak van dit probleem werd de plotselinge uitzonderlijke hitte gecombineerd met het algemeen verschuiven van de wasdag van maandag naar vrijdag opgegeven": Einde citaat: Zeven G.T.C.-ers weten wel beter. De oorzaak van dit geval was natuurlijk het veelvuldige gebruik van stortbakken op hun toiletten vanwege het overvloedig moeten lozen van hun zenuwewater. Vanwaar die zenuwen? Wel, deze zeven, te weten Onno Hess, Chris Verwij, Ton Borsboom, Ton Tillemans, Peet Geurts, Ron de Hond en Willem de Bruijn, zouden die vrijdag hun biezen en fietsen pakken en richting Luik vertrekken om vandaaruit de andere dag de tocht LUIK – BASTENAKEN - LUIK te gaan fietsen. Een klassieker van 240 km die in het voorjaar door de prof-wielrenners wordt gereden. Deze tocht staat algemeen bekend als een "zeer zware tocht" en als men zich dan bedenkt dat voor vier van de zeven dit de eerste kennismaking zou worden met de Belgische Ardennen, dan begrijpt U waarom deze fietsfanaten nerveus waren. Wel hadden zij als training de "Hel van Wageningen" gefietst maar vergeleken bij deze Ardennenrit kan men de "Hel van Wageningen" voortaan beter betitelen als de "Hemel van Wageningen". Op Vrijdag 21-8-1987 stonden zij daar bij het station. Met twee auto's en zeven fietsen, gemonteerd op de "Borsboom Special", die ontzettend handige fietskar, gingen zij op weg. Eigenlijk hadden het er acht moeten zijn maar Ries van der Stelt kon helaas vanwege een ontsteking aan z'n hand niet mee. Erg jammer Ries, men had je er graag  bij gehad. Maar helaas.... De Heenreis verliep vlot op een puntje na. Wat wil het geval. Toen zij door Noord Limburg reden en een dorstig gevoel zich van hen meester maakte, besloten zij de uitnodigende richtingaanwijzers die een, naar later bleek, ijverige horecaexploitant langs de weg had geplaatst, te volgen en zijn etablissement met een bezoek te vereren. Over het algemeen ligt een wegrestaurant vlak langs de snelweg. Het door hen gekozen gekozen restaurant dus niet. Zij moesten zich een weg zoeken door de gemeente Weert en na heel wat kilometertjes, toen zij de moed al bijna hadden opgegeven verrees voor hen de gezochte uitspanning. De irritatie, opgedaan door het zoeken werd snel teniet gedaan door de heerlijke verfrissing die een leuk en lief serveerstertje binnen enkele ogenblikken voor hen op tafel toverde. Na een half uurtje vertrok het gezelschap weer. Het terugvinden van de snelweg richting Maastricht - Luik verliep niet zonder moeite, maar na wat zoeken belandde men toch uiteindelijk op de gezochte weg en ging men weer de goede kant op. Het was ongeveer 4.30 uur toen zij op de plaats van bestemming waren. Het inchecken in het hotel ging snel waarna de kamers werden opgezocht. Het waren mooie kamers met twee tweepersoonsbedden wat dus inhield dat er twee mannen in een bed moesten slapen. Dit idee gaf hen wel enige huivering daar zij geen van allen zoiets dagelijks meemaakten. Maar ja, het was zo geregeld en dus moesten zij maar met die situatie genoegen nemen. Chris zou met een volkomen vreemde man het bed delen. Onno zou met Ton B. slapen terwijl op de andere kamer Ton T. met Ron en Willem met Peet het bedden zouden delen. Dat dit voor een flinke portie hilariteit zorgde zal de lezer van dit verhaal wel begrijpen. Hier wordt dan ook niet verder over uitgewijd. Inmiddels was het etenstijd geworden dus toog het edele zevental op weg op zoek naar een etenstent. Onderweg werd nog even een fles spawater gekocht voor Chris die vergeten was zijn bidon mee te nemen en deze fles als zodanig wilde gebruiken. Iets waar hij niet bepaald gelukkig mee was. Maar de man waar hij het bed mee zou delen had een oplossing. Hij had een bidon over die Chris voor een schappelijk prijsje van hem kocht. De etenstent was snel gevonden. Het werd een Italiaanse tent genaamd "Pizzeria della Mamma". Wel die Mamma wist heel goed wat er verlangd werd om de nodige koolhydraten binnen te krijgen voor de krachtsinspanning de andere dag. Het eten was er niet alleen goed maar ook verrukkelijk lekker. Het enige puntje van misnoegen tijdens de dis was de waanzinnige hoge temperatuur die er heerste in het restaurant. Het leek wel of de pizzabakker de ovendeuren wagenwijd had opengezet om te laten merken bij welke temperatuur hij zijn werk moest doen. De lol was er echter niet minder om. Allerlei dingen en snedige opmerkingen hebben de lachspieren goed getraind. Na het heerlijke eten weer op weg terug naar het hotel alwaar men in de bar nog een lekker afzakkertje nam tot het tijd was om de kamers op te zoeken teneinde de broodnodige slaap te pakken te krijgen. De combinatie van spanning voor de rit, het vreemde bed met de vreemde slaapgenoot, de warmte en het lawaai van buiten zorgde er voor dat men in geen van de twee kamers de slaap snel kon vatten. Voor Willem bereikte de slaapproblemen het hoogtepunt toen er om een uur of half twee plotseling een warme adem in zijn nek blies. Hij schrok zich rot. Peet zou toch zeker in zijn slaap niet dromen dat hij Mien naast zich had? Van ellende en omdat hij toch niet kon slapen is hij op de grond gaan liggen waar hij zowaar na een half uur in slaap viel. Op de andere kamer waar Chris, Onno en Ton B. vertoefden was de Ton degene die de grootste moeite had om in slaap te komen. Hij is wel drie keer zijn bed uitgegaan. Hij had zijn oren dichtgestopt met toiletpapier omdat hij' niet kon slapen van het lawaai en tenslotte deed hij dan de schuifdeur naar het balkon dicht waarna zowaar de slaap zich van hen meester maakte. Echter niet voor lang want om vijf uur liep de wekker met een oorverdovend lawaai af. De fietsers moesten uit bed. Dat ging wel met enige tegenzin maar het moest. De dag van de waarheid was aangebroken. Toen de bewoners van de kamer waarin Chris, Onno en Ton B. sliepen op de deur klopten aan de overzijde van de gang verscheen Ron al in vol gevechtsornaat in de deuropening. Een ieder maakte zich klaar. De een ging naar beneden voor het ontbijt de ander bleef boven en at wat uit de meegenomen voorraad op. Daarna op weg. De fiets van de kar gehaald en naar de startplaats. Het grote moment was daar. Het was half zeven toen het zevental netjes gereed stond voor het startschot wat vanwege het vroege uur door de organisatie was omgetoverd tot een man met een stempel die de startkaarten voorzag van de eerste prent. Wakker maar toch niet geheel uitgerust toog het gezelschap op pad. Bij de eerste afslag reed Ton T., die de benaming "Adelaar der Ardennen" op zijn lijf geschreven kreeg, al van de groep weg en ging alleen op pad. De andere zes bleven nog even bij elkaar. Al snel werd men geconfronteerd met een pittige klim. Vanuit Luik (70 m) via Embourg naar Beaufays (270 m). Een klim van 200 m. De spieren van Willem wilden niet zo erg. Het op de grond slapen is dus toch niet zo gezond. Hijzelf gaf de schuld aan de goede oude Bacchus aan wie hij de vorige avond teveel zou hebben geofferd. Niets aan te doen doorbijten. Een paar kilometer verder ging Ron op avontuur uit wat bij Onno niet in goede aarde viel; die wilde de groep het liefst zo lang mogelijk bij elkaar houden wat ook de mening van Chris, Ton B, Willem en Peet was. De vluchtpoging van Ron leek in eerste instantie wel succesvol te zijn ware het niet dat hij na flink wat kilometers alleen te hebben gereden werd geconfronteerd met materiaalpech. Zijn ketting was tussen het kleinste tandje en de achtervork terecht gekomen. De tijd die nodig was om dit euvel te verhelpen kostte hem zijn klassering. Via wat leuke Ardennedorpjes was het terrein wat golvend tot de groep bij Barveaux, op 146 m de Pont d'Erezee werd opgestuurd een klim tot 280 m. Daarna nog even lekker door tot aan Dochamps wat een lieve klim inhield tot aan 500 m. Hier was de eerste controle. Hier was iedereen nog bij elkaar behalve dan Ton T. die deze plek allang was gepasseerd. De zon was ondertussen vanachter de heuvels tevoorschijn gekomen en joeg de temperatuur omhoog tot zo'n graad of dertig. Een extra hindernis dus, deze hitte. Bij de controle zag men dan ook van alle kanten flessen Spawater voorbijschieten en mensen hun bidons vullen met dit zo broodnodige vocht. Als men een bidon had leeggedronken waren er al twee uitgezweten. Na een korte rustpauze besloten Ron en Willem om weer op te stappen de andere vier achterlatend. Gezamenlijk gingen zij richting Bastogne. Ook de andere gingen uiteindelijk weer op pad ri  Bastogne, de tweede controleplaats op 515 m hoogte. Eerst nog een stijging van 500 m naar 550 gevolgd door een afdaling tot aan 225 m. Het plaatsje La Roche lag in die diepe kuil. Daarna was het weer klimmen geblazen. Willem wist op een van de klims Ron van zich af te schudden en ging allen de helling op. De anderen volgden achter hen. Vanuit La Roche ging het weer flink omhoog naar Ortho op 480 m. daarna wat golvend via Bertogne en Longchamps naar Bastogne op 515 meter. Het verwonderde Chris dat hij tijdens deze klimmen en klimmetjes al fietsers tegen de helling op zag lopen. Jonge jongens. Was hij dan echt zo sterk of waren die knapen helemaal niets gewend. Dan zou het tweede gedeelte van de tocht hen wel buitengewoon zwaar vallen want de verhalen die daarover de ronde deden waren vreselijk. Willem was alreeds in Bastogne alwaar een blikje rijstepap werd aangeboden hetgeen hij, rustig in de schaduw van de bomen liggend naar binnen aan het werken was toen Ron arriveerde met niet lang daarachter de rest van de groep. Dus allen weer bij elkaar op Ton T. na. Terwijl de nakomers eveneens heerlijk van hun pap zaten te genieten besloot Willem alweer om op te stappen aangezien hij bang was dat zijn spieren door te lang zitten stijf zouden worden. Dus daar ging Willem de anderen achterlatend. Na de pap naar binnen te hebben gewerkt en wat te hebben gerust ging ook de rest van de groep er weer vandoor. Het landschap werd nu wat glooiend met ook veel vals plat wat erg bedrieglijk is. Soms denkt men lichtelijk te dalen en schakelt men op wat groter maar dan blijkt men toch omhoog te gaan en dan zit men met een verkeerd verzet te zwaar te trappen. Er kon wel wat worden doorgereden. Alhoewel niet te snel. Men moest de krachten goed verdelen. Bovendien was de omgeving te mooi om er <

DE WAALSE PIJL

Ofwel de ware betekenis van uitdrukkingen als; “Stukzitten, afzien, blik op oneindig en verstand op nul, pijnlijden en uitgewoond aankomen.

Een paar weken geleden kwamen tijdens een gezellig avondje, ons nieuwe lid Ton Tillemans en ondergetekende, Willem de Bruin op het onzalige idee om als voorbereiding voor de tocht "LUIK – BASTENAKEN - LUIK", een andere pittige Ardenner te gaan rijden. De keuze viel op "LA FLECHE WALONE" (de Waalse Pijl). Een tocht van 212 km lang die ons over 21 heuvels zou voeren met een totaal hoogteverschil van 3317 mtr. Later zou Harry Steenhuis ook nog deel van de partij gaan uitmaken. Op 1 augustus vertrok ons drietal richting Spa, de startplaats van deze tocht. Wij hadden alle drie een andere voorstelling van wat het zou gaan worden. Harry had goed getraind en dacht dat hij met 45 - 28 de heuvels wel zou kunnen bedwingen. Ton vermoedde dat het als Luik-Bastenaken-Luik zou worden, zwaar maar goed om te doen. Ik was bang; echt bang. Na de "LAURA" van Alphen (7 t/m 10 juli) had ik niet veel meer getraind. Ik twijfelde daarom of ik het wel zou halen. Het was ongeveer half acht in de avond toen wij in Theux, een klein dorpje nabij Spa aankwamen. Daar zetten wij onze tenten op en reden daarna nog even naar Spa (met de auto) om wat te eten en te drinken. Om twaalf uur doken wij in onze slaapzakken. Na een korte onrustige slaap liep om half vijf de wekker af. Toen werd het menens. Boterhammen smeren, aan sanitaire verplichtingen voldoen, fietskleding aantrekken en vervolgens op weg naar de startplaats voor de inschrijving. Toen wij om kwart over zes uit Spa wegreden was het inmiddels zachtjes gaan regenen. Die regen zouden wij bijna de gehele dag als metgezel houden, maar wij zijn gelukkig echte Hollandse jongens die wel wat spetters gewend zijn. Het hemelwater was dus niet het ergste van de dag. Wij hadden afgesproken dat ieder zijn eigen tempo zou rijden. Hierdoor is met volgende gedeelte van dit verslag grotendeels bepaald door de belevenissen van ondergetekende. Bij de eerste col, de Maquisard, vond er al een schifting plaats. Ton had waarschijn-lijk niet in de gaten dat hij een heuvel aan het beklimmen was en scheurde als een raket naar boven. Alsof hij in het Hollandse polderlandschap aan het fietsen was met een stevige bries in de rug. Ikzelf passeerde Harry wat tot gevolg had dat wij na zeven km koersen al alleen aan het werk waren. Als tweede col was de Hautregard aan de beurt (9 km vanaf de start), waarna ik me mentaal moest gaan voorbereiden op de gevreesde REDOUTE, waarover de verschrikkelijkste verhalen de ronde doen. Gelukkig lag dit steile geval in het begin van de tocht. De kracht was er nog. Met een "snelheid" van 7 a 8 km/u zwoegde ik omhoog. Op een gegeven ogenblik kon ik niet meer met mijn billen uit het zadel klimmen vanwege de verschrikkelijke pijn in m'n armen door het trekken aan het stuur. Maar ik heb het gehaald. De volgende puist was "Les Forges". Ook zwaar maar vergeleken met de REDOUTE een soort Brienenoordbrug. Hierna kwamen de Avister en Les Fagnes. Op deze laatste kwam ik te vallen door een domme schakelfout. Gelukkig stond ik bijna stil, dus erg hard kwam het niet aan. Wel moest ik hierdoor even lopen want opstappen op de helling lukte niet. Op de volgende heuvel, de Cote de Cabendes, was                          de eerste controlepost. Ie vond dat ik hier wel een paar zalige trekjes van m'n sigaretje had verdiend. Dit leverde bij de mede cyclisten wel de meest vreemde blikken op. De rit ging verder richting Huy alwaar de natuur een ware muur heeft neergezet in de vorm van een heuvel. De naam van dit stuk ongemak was, is en blijft; "Mur de Huy". Hier konden mijn benen niet de kracht opbrengen om zelfs met een verzet van 42 - 28, de pedalen rond te krijgen. Dus afstappen en lopen was de enige remedie. Balen was het wel want de heuvel oplopen op raceschoentjes met plaatjes eronder is ook niet een van de leukste dingen die een mens kan doen. inmiddels waren de gedachten  "Wat ben ik eigenlijk aan het doen, dit is niet voor fietsers maar voor malloten en ik moet nog zo'n eind", al een paar keer door mij hoofd gegaan. Het is vreemd, maar als je toch doorgaat vergeet je die gedachten en komt het moment waarop het verstand het nulpunt bereikt en het blik alleen nog maar in staat is op oneindig te staren voor zover dit mogelijk is in dit erbarmelijk heuvellandschap. Tot zover een kleine psychologische afdwaling want het gaat uiteindelijk om fietsen. Na de "Mur de Huy" volgden de "Cote d" Ereffe, de Cote de Goesnes, de Cote de Tahier, de Cote d'Ossogne en de Cote de Havelange. Deze vijf klimmetjes, liggen binnen 15 km van elkaar maar echt zwaar zijn ze niet. Hierna ben ik en met mij velen verkeerd gereden. Wat was de oorzaak? De organisatie had de route uitgepijld met witte pijlen op de weg met daaronder de letters F-W. Er stonden echter ook rode pijlen met dezelfde letters. Deze pijlen moesten wij volgen rond Huy waarna wij later weer de witte pijlen zouden zien die ons de weg naar Durbuy moesten wijzen. Door het hemelwater en de auto's waren de witte pijlen aardig uitgevaagd en die ene pijl naar Durbuy was waarschijnlijk helemaal verdwenen want iedereen bleef de rode pijlen volgen. Foutje dus. In een dorpje waarvan de naam mij is ontschoten besloot ik een kopje koffie te gaan drinken; nog niet wetend dat ik verkeerd zat. De in het café aanwezige gasten keken me wél erg vreemd aan. Zij hadden blijkbaar direct in de gaten dat zo'n druipende soppende fietser alleen maar een Hollander kon zijn want vier kaartspelende Walloniers begonnen plotseling hun kaartspel te verlevendigen met wat oerhollandse krachtuitdrukkingen welke ik hier niet zal opschrijven. De lezer kent ze beslist Na een kwartiertje gezeten te hebben zag ik tegenover het café een paar fietsers stoppen. Langzamerhand werd dit groepje groter en plotseling ontwaarde ik ook Harry tussen deze rijders. Ik liep naar buiten om Harry te begroeten. Hij kwam vervolgens met de mededeling dat we verkeerd zaten. Gelukkig zat er in de groep iemand met één kaart en op zijn aanwijzingen hebben wij toen de weg naar Durbuy weer kunnen vinden. Met Harry’s fiets ging het inmiddels niet meer zo best. Er zat speling in z'n trapas wat tot gevolg had dat hij bij iedere klim met een krakende knallende fiets omhoog ging. Ook voor het moreel is dit fnuikend. Harry was bang dat er iets echt mis zou gaan met die pedalen en ook ik zag hem al met een fiets met slechts een pedaal de weg naar Spa vervolgen. Tot Durbuy zijn wij bij elkaar gebleven. Door de slechte bepijling zijn wij 20 km omgereden. Het kon ook nog erger bleek bij de controle. Daar kwam ik een paar fietsers tegen (Harry was alweer vertrokken) die in plaats van 124 km, er al 186 km hadden opzitten. Deze jongens hebben begrijpelijkerwijs de tocht niet verder meer vervolgd maar zijn zo snel mogelijk naar Spa teruggereden. Na wat gepraat en gerookt te hebben ben ik weer op weg gegaan. De korte en steile tot zeer steile klimmetjes hadden we nu even gehad en hadden plaats gemaakt voor wat langere maar wat rustiger omhooggaande wegen met een stijgingspercentage van rond de 5%. Dit was maar goed ook want de laatste 40 km zouden wij nog enkele zware krengen tegenkomen. Na een tijdje reed ik Harry achterop en we besloten bij elkaar te blijven. Gezamenlijk beklommen wij de Cate de Taps de Hate-Bodeaux, waar we weer werden geconfronteerd met onduidelijke pijlen waardoor wij nog eens zo'n 6 km meer moesten afleggen daarna de Cote de Berggeval en de Wanne waar we allebei van de fiets af moesten. Bij de "Thier de Coo" (op 187 km + 30 km omrijden), wat weer zo'n afschuwelijke klim bleek te zijn, was bij Harry de fut eruit en hij besloot de meest makkelijke weg naar Spa te zoeken. Ondergetekende moest en zou echter de rit uitrijden. Dit heb ik geweten. De Thier de Cao heb ik helemaal gelopen tot aan de controle op de top. Hierna volgde een gevaarlijke afdaling die ik niet harder durfde te rijden dan 30 km/u. Na de afdaling volgde de Haute Levee, lang en stijl. Toen ik boven was mijn kaarsje opgebrand en op het vlakke gedeelte kon ik niet harder meer dan 11 km/u halen. Hier heb ik mijn laatste eten naar binnen gewerkt en ben rustig afgedaald tot aan het begin van de volgende klim. De gevreesde Rosier. Blijkbaar had het eten op mij eenzelfde uitwerking als een lucifer op een gedoofd kaarsje want het ging zowaar weer even. Halverwege de beklimming heb ik even gerust. Ik stond nog geen minuut naast mijn fiets of stopte er auto met Ton erin. Dit gaf mij een morele opkikker. Even met hem gepraat en daarna weer op de fiets. Na de top volgde een prachtige afdaling als beloning voor de inspanning. Met een snelheid van 64 km/u of meer want verder telt mijn teller niet, vloog ik Spa binnen. Het gevoel dan krijgt is met geen pen te beschrijven. Dat moet je zelf hebben meegemaakt. Geweldig om te weten dat je het hebt gehaald. Het was ongeveer 8 uur toen ik in Spa de meet passeerde. Na 11.35 uur op de fiets te hebben gezeten over één afstand van 248 km wat neerkomt op een gemiddelde van 21,4 km/u. In het café waar de eindcontrole was hebben we een paar heerlijke pilsjes naar binnen geslagen Harry was er reeds en het "BEEST" Ton was daar al om kwart voor vijf gearriveerd. Hij heeft de tocht gereden met één gemiddelde van ruim 23 km/u. 's-Avonds zijn we Spa ingegaan om wat te eten en nog een afzakkertje te nemen. Om half twee in de vroege ochtend waren wij' terug op de camping waar wij alledrie binnen een minuut na het bereiken van de slaapzak in coma lagen. Harry heeft waarschijnlijk die nacht in zijn slaap de tocht nog een keer gereden want volgens onze buren klonk er uit zijn tent één hevig gesnurk en gevloek Ton en ik hebben van dit lawaai niets gehoord zo diep lagen wij in de slaap verzonken. Rest me nog te vermelden dat, als de G.T.C. volgend jaar iets anders wil dan de L-B-L, zij de FlecheWalónne als goed

alternatief kunnen nemen. Volgens Ton is deze wel zwaarder maar wat geeft dat. Van de 2000 ingeschrevenen zijn er' maar 200 aan de start

verschenen en daarvan hebben ongeveer 100 de tocht uitgereden. Laat je hierdoor echter niet afschrikken.

Hieronder het menu voor de bergbestormers van de>L-B-L gebaseerd op wat door Willem de Bruijn die dag naar binnen-is gewerkt,

8 volkoren boterhammen 6 krentenbollen 5 bananen

2 mCeslirepen

8 evergreenkoeken (soort liga)

 1 flesje koolhydraat

1/2 bidon isostar (bij warm weer misschien meer)

Nog een kleine tip naast alle voortreffelijke tips van  Onno:

Smeer voor het vertrek je^wzitvlak^*in met creme, dit problemen

met moeder de vrouw.

Gouda, 4 juli 1987.

DE MIJL

Bovengenoemde datum was de dag waarop de M.IJ.L. zou morden verreden. Onze tourclub was op deze tocht vertegenwoordigd met 7 rijders t.w. Ton Borsboom, Ron de Hond, Willem de Bruin, Peet Geurts, Wim Hoogwerf, Harry Steenhuis en de schrijver van dit verhaal. Zoals bij elk verheel wordt er eerst iets verteld over het weer. Zo ook nu. Welnu wat het weer betreft konden wij het niet beter treffen. Het was uitgekiend mooi fietsweer en weinig wind. Voor deze dijkentocht konden wij niet beter verlengen. Wij startten ongeveer 8.15 uur vanuit de Mammoet. Vol goede moed gingen wij op weg. Wij zouden dit wel even klaren. Maar naar alras bleek zou het een uitgelezen pechdag morden. Vlak voor de Bikobrug klonk al de noodkreet; "Lekke band". Bij Ton had de pechduivel toegeslagen en voor een lekke achterband gezorgd. Iedereen stopte behalve Harry. Die had het blijkbaar niet gehoord en reed door, achter een groep andere rijders aan. Snel de band verwisseld en weer op pad. Maar niet voor lang. Om een lang verhaal kort te maken. Voor de Brienenoordbrug moesten wij nog drie keer van de fiets af voor een lekke band. Twee maal was Ton nog het slachtoffer en eenmaal, op de Brienenoordbrug zelf, was ikzelf de pechvogel. Daarna ging alles goed tot aan de eerste stempelplaats. Deze lag op ongeveer 70 km vanaf de startplaats. In het café "Onder de Huik", waar wij onszelf trakteerden op een lekker kopje koffie met een appelpunt. De fietserslunch. Na daar even gezeten te hebben stapten wij weer op voor de volgende etappe. Wim Hoogwerf boog voor Gorinchem links af. Hij reed de 100 km. Wij gingen verder. Samen met een groep van vier Haastrechters en een Oude man die ons gehoor treiterde met een vreselijk piepend achterwiel. Hieraan kon hij niet veel doen. Er was een spaak gesprongen waardoor hij een flinke slag in zijn achterwiel had opgelopen. In Gorinchem even zoeken naar de juiste weg om door de stad heen te komen en op de Waaldijk te geraken. Hier werd het fietsen een stuk mooier. Dit gedeelte van de dijk is wat natuurschoon en verkeersdrukte betreft heel wat aangenamer om te fietsen dan voor Gorinchem. Alleen het wegdek was soms niet al te best. De dijk gevolgd tot aan Waardenburg. Onze tweede controlepost. Het restaurant "De Nieuwe Brug", gelegen bij de brug over de Waal naar Zaltbommel. Hier nam Ron even het achterwiel van onze Oude meefietser onder handen en haalde de slag er zoveel mogelijk uit zodat het hinderlijk gepiep ons niet langer meer kon treiteren. Op deze plek troffen mij ook Harry weer aan. Hij was met die groep van uit Gouda mee blijven fietsen tot aan Waardenburg. Waar hij besloot op ons te machten. Hij heeft er drie kwartier gezeten alvorens wij daar aankwamen. Dat kon ook niet anders want na die ene lekke band waarbij hij was doorgereden waren er nog drie gevolgd. Van Waardenburg naar Culemborg. Hier nog een stempel gehaald en wat gebruikt en op de vier Haastrechters gewacht. Die hadden, naar later bleek inmiddels ook met de pech ven een lekke band te kampen gehad. Toen zij, na een poosje wachten, eindelijk kwamen opdagen, gingen wij maar met de hele groep verder richting Schoonhoven. Dat verliep redelijk vlot op een schoonheidsfoutje na. De Oude baas was de ongeluksvogel die nu een lekke band kreeg. Dat was dus al nummer zes. Maar niet getreurd wij verhielpen het en karden weer verder. Bij Schoonhoven overvaren en door het stadje aan de andere kant van de Lek naar Bergambacht. Onze laatste controlepost. Toen wij na een tijdje rijden over de Lekdijk, eens achterom keken zagen wij de vier Haastrechters met de Oude baas niet meer. Wij even getreuzeld en gekeken of zij misschien nog zouden komen opdagen. Maar nee, zij kwamen niet in ‘t zicht. Toen maar doorgereden naar de stempelpost. Daar de wacht genomen op het terras met wat drinken en eten. Na ongeveer 20 min. wachten kwam de groep eindelijk aanrijden. Zij hadden weer eens met een lekke band te kampen gehad. In totaal dus nu zeven lekke banden en een gesprongen spaak. Dit Alles maakte deze fijne fietsdag tot een geslaagde pechdag. Men doet er wel veel ervaring mee op. Toen alles meer compleet was stapten wij meer op voor de laatste etappe. Bergambacht - Gouda. Maar ook op deze laatste route sloeg de pechduivel toe. De Oude man waren wij kwijt geraakt. Die was total-loss en kon ons tempo niet meer volgen. Maar Harry had een prima oplossing om deze man toch eerder in Gouda te laten aankomen. Hij produceerde een lekke band. Geeft niet. Even wisselen en geklaard is dat zaakje. Maar niet bij Harry. De reserveband die hij om z'n wiel had gedaan liep nog harder leeg dan het lekgereden bandje. Terwijl bij bezig was dit euvel te verhelpen kwam de Oude man aanrijden. Hij wilde stoppen maar wij gebaarden dat hij maar door moest rijden. Wij zouden hem wel achteropkomen. Toen na een tijdje prutsen het achterwiel van Harry meer was genezen stapten wij weer op de fiets en konden zowaar de rest van de route probleemloos af leggen. Wij waren de laatsten die binnenkwamen. Vijf min. voor tijd waren wij thuis. De Oude man hebben wij niet meer in kunnen halen. Die was dus eerder binnen dan wij. Wel is mij opgevallen bij dit lekke bandenfeest dat Willem, elke keer als wij voor dit onheil moesten stoppen, met een triomfantelijk gebaar een pakje sigaretten uit zijn rugzak haalde en met een zalige uitdrukking op zijn gezicht er lekker voor ging zitten om eens even heerlijk een sigaretje te gaan roken. Zou hij soms ?????????????? maar neen dat kan toch niet he Willem? Rest mij nog te vermeldde dat wij, ondanks alle pech die wij hadden toch een fijne fietsdag hebben gehad.

Verslag van de "MARATHON" , gereden door vijf leden van "DE GOUDSE

TOURCLUB" op zaterdag 20 juni 1987 in de provincie Limburg

 Het was deze keer heel vroeg uit de veren voor de vijf rijders die naar Meijel, de startplaats voor deze tocht, zouden gaan om even een rondje Limburg te gaan fietsen. 6.15 reden zij weg. Wie die zij waren? Hier volgen hun namen; Peet Geurts, Ton Borsboom, Onno Hess, Ries van der Stelt en de schrijver van dit verhaal. Wij hadden de reis er naar toe gepland op 1 3/4 uur. Dit kwam niet helemaal uit. Het duurde ruim twee uur eer wij in Meijel arriveerden. Inschrijven, betalen en nog even een kopje koffie drinken en dan, het was inmiddels 8.45, van start. Wij vertrokken met een licht windje in de rug richting Limburg-zuid, ongeveer in de buurt van Heerlen. Daarna weer terug omhoog. Zo even ruwweg de route. Het eerste stuk vond ik niet zo geweldig. Wij reden flink door totdat wij, na Roggel, Heythuysen, Baexem, Heel/Panheel te zijn door- en langsgereden, bij Wessem de rivier de Maas bereikten. Vanaf hier werd de tocht echt mooi. Alleen het weer niet want inmiddels waren wij al getrakteerd op enkele regendruppels. Gelukkig niet zo verschrikkelijk veel maar toch genoeg om de weg flink nat te maken wat niet leuk fietst. Het zou de gehele dag erg somber weer blijven. Jammer voor deze mooie tocht. De natuur is hier werkelijk erg mooi. Wij passeerden echte leuke dorpjes. Geheel in limburgse sfeer. Om er enkele te noemen; Stevensweert, Roosteren, Obbicht, Nattenhoven, Berg waar wij de eerste berg te verwerken kregen. Echter maar een korte. Maar het was vast een voorproefje op wat ons nog te wachten stond. Bij Elsloo kregen wij zowaar ook nog echte kasseien te verwerken. De Maasberg af wat aangegeven stond als een gevaarlijke afdaling wat het ook inderdaad was. Vervolgens in Geulle de eerste controle en daarna werden wij de Slingerberg opgeslingerd. Een Fikse berg die, althans door mij, met veel pijn en moeite werd overwonnen. Omlaag gingen wij via de Snijdersberg. Een passende naam voor deze berg snijdende bochten ...kasseien en steil omlaag dus oppassen!!!. Alsmaar in de remmen knijpen. Daarna kwam nog iets leuks; de Moorberg. De naam MOORDberg past voor deze berg beter. Niet erg lang maar wel erg steil. Vervolgens stuurde men ons ri vliegveld Beek daarna ri Geverik, en Oensel naar Hulsberg en Schimmert. Hierna werden wij de Mergelroute opgestuurd. Heel mooi fietsen. Wij zaten in de buurt van Heerlen. Wij passeerden de plaatsjes Wijnandsrade, Swier, Hoensbroek, Thul, Schinnen en Puth. Verder via Einighausen naar Cuttecoven waar wij midden in het bos bij de tweede controlepost belandden. Hier werd een blikje drinken uitgereikt wat wij op een bankje in het bos nuttigden. Daarna verder. Nu in noordelijke richting. Dus wind tegen. In het begin nog niet zo erg door de bebossing maar bij Panheel belandden wij op een lange rechte weg langs een kanaal (de Zuid Willemsvaart). Deze weg was ruim 11 km lang recht toe recht aan alsmaar tegenwind. Hier werd veel van ons uithoudingsvermogen gevraagd. Het was hier echt afzien geblazen. Ton, Ries en Peet hebben ons door dit -ellendestuk- heen gesleurd. Peet had geloof ik BEREPOTEN want hij heeft het hele stuk op kop gereden. ' Samen dan met Ton of met Ries. Af en toe probeerde ik ook een stukje maar dat duurde nooit lang. Het was echt een zwaar gedeelte. Maar wij hebben het overleefd. Om ongeveer 15.30 uur waren wij weer in Meijel. Ton ging even lekker douchen. Wij dronken en keuvelden nog wat en toen weer naar huis. Om ongeveer 18.OO uur waren wij in Gouda terug. Pech hadden wij heel weinig. Een lekke band van Ton. Het was een hele fijne fietsdag.

24 uur rit voor koppels georganiseerd door AHOY in Rotterdam

gereden door twee leden van de GOUDSE TOURCLUB t.w. Peet Geurts en Etienne van der Tol op de 13e en 14e juni 1987

Een expressie van de twee rijders en aanhang van het evenement daar in R'dam aan de Doenkade.

Na vele weken van voorbereiding is de dag dan eindelijk aangebroken. `s-Morgens om 9 uur is het inladen geblazen en na veel pas en gemeet staat dan toch eindelijk alles naar onze zin. Het hele gezin van Peet is er mee bezig geweest om het zo vlot mogelijk te laten verlopen. In de weken van voorbereiding zijn Etienne en ik op zoek geweest naar sponsors. Dat liep niet zo vlot maar na veel moeite heeft Etienne er dan toch een gevonden, namelijk Rob van 0el. Hij heeft shirts beschikbaar gesteld plus een bord en een standaard voor de fietsen. Om 11 uur stonden wij met de bus bij Etienne voor de deur. Hij zat nog aan de macaroni die hij met veel moeite naar binnen wist te werken. Daarna hebben wij van hem alles ingeladen. Als laatste stampte ik de fiets van Etienne in de bus. Toen ik daarmee klaar was liep ik naar de deur, achter mij kwam een man die de paal in de weg omhoog trok met een grijns op zijn gezicht. Ik zat met de bus zo vast als een muur. Ik kon er niet meer uit. Ik naar boven om het Etienne te vertellen en hem om een sleutel te vragen om de ingang weer te ontsluiten. Etienne had echter geen sleutel. Mijn reactie was toen; "Dan ram ik die verd………………rot paal wel plat". Etienne vond het beter dit maar niet te doen, bij zou wel een sleutel bij de buren gaan vragen. Na dit probleem dus te hebben opgelost gingen wij op weg naar Kees v. Roon, een man met kennis in het opzetten van tenten. Maar dat viel toch wel wat tegen. Na veel geslinger met tentstokken wisten wij het toch voor elkaar te krijgen. Het huis voor ons 24-uurs verblijf stond. Om drie uur de auto naar de parkeerplaats gebracht en om vier uur onze rugnummers afgehaald. Hierbij werd ons ook een tas met wat fruit uitgereikt. Daarna moesten wij om half vijf onze fietsen laten keuren waarbij deze werden voorzien van een nummer. Wij kregen nummer 72 toebedeeld. Het was vijf uur toen wij ons gingen verkleden waarna wij ons vanaf half zes konden gaan warm rijden. Na een paar ronden te hebben gereden word er rondgeroepen dat wij ons naar de start moesten begeven waar ons het een en ander word verteld over de WEDSTRIJD. Wij besloten toen hieraan mee te gaan doen. Vlak voor de start kwam Ries met shirts van de club; dus nog een sponsor. Dat kwam erg goed uit mant het regende pijpenstelen. Hiervoor nog onze dank. Dan eindelijk het bevrijdende startschot. Etienne schoot gelijk naar voren. Ik zat vlak achter hem maar moest de snelle starters toch meer even laten gaan. Toen kam het ritme in m'n benen en kroop ik langzaam maar zeker weer naar ze terug. Na een kwartier moest er een van de baan. De ander zou verder gaan. Wij hadden afgesproken dat ik er het eerst zou afgaan waarna Etienne de eerste twee uur zou volmaken. Dus tot 20.00 uur.

19.00 - 20.00 Etienne

De regen stroomde met bakken uit de hemel. Na een paar tellen was ik al helemaal doorweekt. Ik fietste in m'n korte broek maar had m'n benen goed ingesmeerd. Peet en de familie moedigde mij aan terwijl Peet tevens foto's nam. De eerste twee uur liep formidabel. Na deze twee uur gaf m'n computer al ruim 70 km aan. Mijn gemiddelde stond op 36 km/u. Op naar de koffie en de fans want die hadden wij wel.

2O.OO - 22.OO Peet:

Het was 19.55 uur toen Etienne van de baan kwam en ik op de fiets mocht om hem af te lossen. Ik stond al om 19.45 uur klaar en zag dat hij er hard aan scheurde. "Nog twee ronden!!!!"; riep ik hem toe. Hij knikte en raasde verder door de regen. Ik begon heel rustig met een snelheid van 27 km/u. Na een paar ronden verhoogde ik het tempo tot 30 km/u. Toen ik achterom keek zag ik dat er een paar renners aan mijn wiel zaten. Na een paar ronden op kop te hebben gezeten gebaarde ik dat men de kop van mij moest overnemen. Dat werd rap gedaan en door het gesleur op deze manier kwam ik met m’n snelheid op 35 km/u te zitten. Voor mij een heel mooi gemiddelde. Wat de regen betreft; daar moest maar eens een eind aan komen. Als men ons toen had gezien zou men geen dubbeltje gegeven hebben voor ons als koppel. Het was 21.50 toen ik bij het langsrijden zag dat Etienne door Mien moest worden tegengehouden die hem zei dat hij zich nog vijf minuten moest inhouden aleer hij weer de baan op mocht.

22.00 - 24.00 Etienne:

Het was 21.50 toen ik al meer klaar stond om Peet af te lossen maar Mien hield mij tegen. Ik diende nog vijf minuten geduld te hebben. Toen mocht ik gaan. Het regende nog steeds pijpenstelen. Ik fietste nog steeds met korte broek en korte mouwen en het liep meer gesmeerd. Er was een gezellige sfeer rondom het parcours wat toeschouwers zijn toch altijd een stimulans om nog eens extra hard op de pedalen te rammen. Het was 24.00 uur toen ik mijn deel er weer had opzitten en de beurt aan Peet was voor de volgende twee uur. Ik zat inmiddels over de 140 km zodat na vier uur fietsen m'n gemiddelde nog steeds op ruim 35 km/u lag.

24.00 - 01.00 Peet/Etienne:

De wedstrijd werd om 24.00 geneutraliseerd. Let wel wij hadden ingeschreven voor de wedstrijd dus er werd een uur niet gefietst. Wij zaten eerst wel te balen maar na een paar minuten was dat over want het regende nog steeds en het was bar gezellig in de tent. Albert en Dora met de kinderen waren er en ook Marga. Er worden een paar opmerkingen gelanceerd die maar beter niet op papier terecht kunnen komen. Toen deze visite wegging kwamen Ton en Ria aangehuppeld. Zij kwamen voor een feestje wat wij wel geslaagd vonden. Wij zijn het geneutraliseerde uur dus best wel goed doorgekomen. Het was 00.55 uur toen het uit de speakers galmde dat de heren renners zich moesten klaar maken voor de voortzetting van de strijd. Nog vijf minuten dan was de beurt aan mij om de baan op te gaan. Voordat ik op de fiets stapte zei Etienne tegen mij; "Je mot niet lullen, maar fietsen!!!!!!".

O1.OO - O3.OO Peet:

Alle renners waren hun cadans kwijt. Na ongeveer een kwartier vormde zich een peloton van zo`n 70 renners met een snelheid van 33 km/u. Dat tempo hielden wij aardig vast. Steeds na een ronde ging de koprijder naar achteren en nam een ander de taak van hem over. Dat was lekker rijden. Ongeveer 10 min. voor drie gaven de meesten er de brui aan. 0ok zijn er een flink aantal foto's gemaakt van dat grote peloton. Ik was wel erg blij toen ik Etienne klaar zag staan om de taak van mij over te nemen. Het was dus weer bijna tijd. Mijn twee uur waren weer volgetrapt.

03.00 - 09.00 Etienne:

Voor het eerst van mijn leven fietsen in de nacht. Een aparte ervaring. Mijn benen draaide nog steeds goed. Ik had het echt naar mijn zin al had ik dan nog geen minuut geslapen. Moe was ik ondanks dat beslist niet. Het wonder in de natuur had zich inmiddels ook voltrokken. Het was droog geworden. Niet te geloven. Bovendien stond er praktisch geen wind dus ideaal fietsmeer. Het was ongeveer vijf uur toen het meer een beetje dag begon te morden. Na zes uur fietsen had ik volgens de gegevens van m'n fietscomputer 220 km afgelegd met een gemiddelde snelheid van ruim 34 km/u. Gelukkig toch wel dat mijn twee uur om waren en dat Peet klaar stond om mij af te lossen. Ik kon gaan rusten.

O5.OO - O7.OO Peet:

Mien moest mij makker maken en dat viel vies tegen. Het was 04.40 toen ik uit m'n lekkere warme slaapzak kroop op mij te gaan aankleden. Toen ik naar buiten keek zag ik tot mijn stomme verbazing dat het droog was. Ik prees de hemel voor dit wonder. Dus snel aangekleed en om 04.55 de baan op. Het was wel even wennen aan het daglicht maar even knipperen met de ogen en het ging weer. Na een paar ronden ben je ook weer aan je zadel gewend en ben je weer aan het koersen voor de volgende kilometers. Gedurende de nacht was de baan goed verlicht geweest. Dat was andere jaren (ik heb dit evenement al eens eerder meegemaakt) wel anders geweest. Maar ook de sfeer langs de baan was uitstekend. Tijdens het fietsen in de nacht had ik m'n broek achterstevoren aan.

7.00 - 9.00 Etienne:

 Oh wat baalde ik toen de vrouw van Peet mij wakker schudde. Het was kwart voor zeven. Ik was dus lekker ingesukkeld en had een flink stukje geslapen. Toen ik werd gewekt vroeg ik mij eerst wel even af waar ik mee bezig was. Toen het tot mij doordrong kroop ik snel uit de warme slaapzak en ging de kou in; fietsen, fietsen en nog eens fietsen. Toen ik het ritme weer te pakken had kreeg ik er toch wel weer zin in. Het ging dan ook spoedig weer lekker. Er kwam wel meer wind maar om een uur of acht gebeurde het tweede wonder na het wonder van vannacht. Nu ging de zon schijnen. Droomde ik nog of was het realiteit? Maar de zon scheen echt. Zelfs bijna voluit toen ik om negen uur de baan weer verliet. Ik had noch voldoende kracht in m'n benen gehad om na 8 uur fietsen op een gemiddelde van ruim 34 km/u te zitten. Mijn teller stond op bijna. 300

9.OO - 11.OO Peet:

Na de lange broek te hebben geruild voor de korte stond ik weer paraat voor de wissel waar Etienne geen bezwaar tegen had. Dus ik maar weer in de pedalen. Na een aantal ronden rijden belandde ik in een groep van Rijnmond. Een groep van 14 man. Hierbij bleef ik toen rijden. Regelmatig werd in deze groep van kopman gewisseld. Ook ik speelde hierin mijn deuntje mee. Tijdens het fietsen van deze kwee uur zag ik langs het parcours de "kennis" met de kennis (nou ja kennis) over het opzetten van tenten. Zij waren er vroeg bij. Iets mat je niet verwacht. Ook stonden er een stel malloten langs de kant van de baan te gillen. Bij nader inzien bleek deze groep uit kameraden van de GOUDSE TOURCLUB te bestaan. Zij hebben het hele terrein rondgelopen om bij onze tent te geraken. Deze mannen waren; Ton, Wim, Onno, Harry, Willem en onze fietsvader Chris. Na een tijdje zag ik ze weer richting kantine lopen en ik riep dat Etienne over enkele minuten op de baan zou komen.

                                 11.00 - 13.00 Etienne:

Om even voor elf stond ik alweer te popelen om te mogen beginnen. Al die toeschouwers waren een stimulans om weer eens echt te gaan "vlammen". Het verzet 52 x 17 wat ik al die tijd al had getrapt ging nu ook prima rond. Ook het mooie weer stimuleerde tot lekker doortrappen. Plotseling hoorde ik een vreemd geluid in m'n achterwiel. Er knapte een spaak. Maar ja toch doortrappen. Er zat niets anders op. Al fietsend gooide ik mijn achterrem los om aanlopen tegen de velgen zoveel mogelijk te voorkomen. Maar ik baalde wel want het maakt je toch enigszins onzeker. Desondanks bleef het tempo goed. Om 13,00 mocht ik weer van m'n fiets. De beurt was weer aan Peet. Na wat magische gereken van Willem, ons rekenwonder, bleek dat ik na 10 uur fietsen toch nog steeds op een gemiddelde van 34,2 km/u zat. Maar of ik kans zou zien dit gemiddelde vast te houden met een slag in m'n wiel. Ik zag het somber in. Willem kwam met een oplossing. Ik mocht, als ik om 15.00 weer de baan op moest, starten met zijn achterwiel.

13.OO - 15.OO Peet:

Ook nu stonden er weer supporters van ons langs het parcours en dat gaf je weer de kracht om door te gaan. Tijdens de rit van Etienne was onze fotograaf aangekomen. Tinus K. Hij pakte zijn spullen uit en ging aan het werk. Lang het hele parcours heeft hij dia's gemaakt. Dat is iets wat ons gelukkig stemt. Je kan dan later alles weer een terugzien. Tinus hiervoor onze dank. Ook bij mij ging alles gesmeerd. Ik had een aardig tempo van 36 km/u. Soms ging het iets minder hard. 33 km/u. Ongeveer 14.00 wilde ik aanzetten om over een andere groep heen te springen. Iets wat ik moest bekopen met, wat later bleek, een gebroken achtertandwiel 16. Dus het laatste uur van m'n rit moest ik rijden op kransje 14 en dat viel niet mee. Vooral na 9 uur op de 16 te hebben gedraaid. Tien minuten voor tijd ging het niet meer. Het bleek dat ik ook nog eens werd geconfronteerd met een slappe ketting. Ik riep naar de kant dat Etienne zich moest klaar maken om mij af te lossen hetgeen prompt gebeurde. Ik stapte van m'n fiets en baalde als een stekker(doos). Onze monteur Willem mist echter raad. Hij pakte m'n fiets met de opmerking dat hij dat wel zou verhelpen. Ik hoefde mij geen zorgen te maken. Dus ging ik maar de tent in waar moeder Mien mij liefelijk verzorgde met een lekker bakje koffie.

15.00 - 16.30 Etienne:

0m kwart voor drie moest ik hals over kop de baan op. Peet zat met pech. Snel mijn helmpje op mijn benen ingesmeerd mijn handschoenen aan en gaan als een brandmeer, alhoewel…… Het eerste uur kon ik nog aardig rammen. Zo'n 37 a 40 km/u maar daarna was het vuur geblust. De macht en de kracht om een hoog tempo te draaien was er uit. Een klein excuus had ik wel. Door het andere wiel zat ik ook opgescheept met een ander setje kransjes. Waardoor ik genoodzaakt was een verzet te draaien mat ik niet gewend was. De cadans was dus zoek. Het tempo zakte naar 32 - 3O km/u. Dit tempo kon ik echter wel volhouden. Het laatste kwartier was ik er overheen en kon het tempo toch meer opvoeren. Half vijf zat het er voor mij op. Ik hoefde nu nog maar een half uur. Van half zes tot zes uur. Een ding verheugde mij toch wel. Na twaalf uur fietsen had ik mijn gemiddelde nog steeds op 34 km/u staan.

16.30 - 18.00 Peet:

eindelijk het laatste stuc van aderhalf uur. De sfeer was nog steeds gaaf rondom het parcours. Het zag gespikkeld van de mensen, dus niet zwart. Ook hadden de fotograven elkaar afgelost. Rob S. was gekomen om de finish op dia's vast te leggen. Ik had er nog een aardig tempo in zitten. Zo'n 33 km/u. Dank zij Willem die mijn fiets had gerepareerd. Er waren renners die het niet meer zagen zitten. Letterlijk en figuurlijk niet. Wij worden door een fout van onszelf voor de wedstrijd gediskwalificeerd. Wij hadden verzuimd om, toen het 11.30 was, onze computerstand bij de Jury op te geven. Helaas; maar niets aan te doen. Toch bleven wij het uiterste geven om een zo goed mogelijk resultaat te halen. Dat getuigd toch wel van een goed karakter. Etienne kwam aan een gemiddelde van 34 km/u en ik zat op 30.9 km/u. Heel netjes. Wij waren toch wel trots op onszelf. Het totaal aantal kilometers wat wij samen hadden gereden kwam op 780

17.30 - 18.00 Etienne:

0m half zes mocht ik ook de baan weer op. Alle 86 koppels naast elkaar in volgorde. Wij kregen van de organisatie bloemen en daarmee reden mi enkele rondjes voor het publiek. Tijdens het rijden van deze rondjes- worden wij beloond met een geweldige ovatie door dit dankbare publiek. Dit maakte veel indruk op ons. Even voor zes uur zat het erop. Toen werden wij onthaald door ONZE supporters op bloemen, bloemen en kussen en nog eens kussen en ik meet niet mat allemaal nog meer. Het was geweldig. Ik was vast besloten het volgende jaar weer mee te doen. Ik keek op mijn computer en zag dat ik 400 kilometers had weggetrapt. Van te voren was mijn streven geweest een gemiddelde van 30 km/u te rijden. Ik kwam uiteindelijk op 34 km/u. Ik kon dus tevreden zijn. Alleen; zonder de steun van velen had ik dit natuurlijk nooit kunnen bereiken. Langs deze weg dank aan allen voor hun steun. Aan Peet, zijn vrouw OTI kinderen. De kennis van Peet voor de hulp bij het opzetten van de tent. (Kees en zijn vrouw). Zij hielpen ook bij het afbreken van de tent. Vooral dit laatste, mant daar had ik toch wel tegen op gezien. 24 Uur fietsen en dan nog een tent afbreken. Ook Ries nog dank voor het brengen van de shirts. En Willem, jij bedankt voor je bloemen en het lenen van je wiel. I k  was er erg mee gered. Mien, Elly en Marga, jullie ook bedankt voor do bloemen. Bedankt Harry dat je nog een keertje extra langs kwam op je Opa-fiets. Rob en Tinus, jullie dank ik voor het nemen van de foto's. En verder dank aan alle supporters die ons gesteund hebben. Egbert en Cordien, Ries en de vrouw van Chris, alle fietsfanaten van de "GOUDSE TOURCLUB" en de vele familieleden van Peet die langs zijn geweest in de loop van de 24 uur. Ton en Ria die `s-nachts nog langs kwamen. Iedereen bedankt en tot volgend jaar. Hopelijk doen er dan meer mee van de G.T.C. Dan wordt het een nog groter spektakel!!!!.

18.OO - 22.OO Mien:

Peet en Etienne gingen om half zeven douchen. Ondertussen gingen wij de bus inladen en hebben nog wat gedronken in de kantine met oma Geurts, Willem Taal, Mary, Kees, Elly, Cora en Rob. Toen de jongens terug kwamen hebben wij nog even wat na zitten babbelen. Toen viel het besluit om een chinees te pakken. (Eten hoor.) Dus wij vertrokken richting Gouda. Het was half acht toen wij bij "Golden House" binnenvielen. Na enig geharrewar met stoelen en tafels konden wij aanzitten en bestelden gelijk wat te drinken. De bestelling voor het eten was vlug gedaan; al bleef het naar de zin van Peet en Etienne veel te lang weg. Toen wij het voorgeschoteld kregen vielen wij aan als hongerige wolven. Na het warme eten naar binnen te hebben gemerkt zag ik dat Etienne zijn ogen had gesloten. Ik zei zachtjes; "Etienne, bij de les blijven", waardoor hij wakker schrok en lachte. Het kan ook niet anders na zo'n lange 24 uurs-rit. Na de maaltijd bestelden wij ijs. Door enige opmerkingen van de kant van Kees barstte ik in lachen uit waardoor de tranen mij over de wangen liepen. Het gevolg was dat ik geen kans zag m'n ijs op te eten zeer tot genoegen van Peet die er zich dankbaar over ontfermde. In totaal heeft hij drie cups naar binnen zitten merken met (jammer genoeg) geen nare gevolgen. Daarna zijn wij opgestapt en uit elkaar gegaan. (Kennis en familie). Wij hebben Etienne thuis gebracht en zijn daarna ook op huis aangegaan en lekker het bed ingedoken. Ik heb heel erg genoten van de 24 uurs-rit en ik ga volgend jaar beslist weer mee. Ik hoop dat er dan nog meer fietsfanaten van de G.T.C. mee zullen doen.

Etienne, Peet, Mien en kinderen.

"DE ELFSTEDEN RIJWIELTOERTOCHT''

Een impressie van het gebeuren in  het "Hoge Noorden" door Wim Hoogwerf, een van de 15.000 deelnemers.

0m Vijf uur in de morgen verzamelde zich een delegatie van de Goudse Tour Club bij het NS-station. Het groepje fietsers bestond uit de volgende deelnemers: Henk Oudshoorn, Harry Steenhuis, Ton Borsboom, Etienne van der Tol en ondergetekende. Een zesde lid , Frits Spoor, die deze tocht ook zou rijden was alreeds naar Bolsward afgereisd en zou het karwei alleen klaren. Dat Friesland een land Van wind en water is werd op deze tweede pinksterdag in 1987 maar weer eens al te zeer bewaarheid. De weersvoorspellingen wezen er al op maar men blijft altijd tegen beter weten in hopen dat de KNMI er naast zit wat hun voorspellingen betreft. Maar helaas, toen wij uit Gouda wegreden werden wij geconfronteerd met de realiteit. Het regende flink en dat zou het een groot deel van de dag ook blijven doen. Echter, ondanks het slechte weer was dit fietsevenement iets groots. De organisatie zit, naar mijn mening perfect in elkaar. Natuurlijk ontstonden er zo hier en daar wel wat opstoppingen van fietsers, vooral bij de stempelposten, maar dat kan ook bijna niet anders met zoveel deelnemers. Overal waar nodig, was de Hermandad ingezet om het verkeer te regelen. De fietser had op deze dag overal voorrang terwijl ook op strategische punten EHBO-ers en rijwielherstellers node aanwezig waren. Onderweg werden de fietsers getrakteerd op een appeltje een kopje soep enz. Kortom er werd goed voor ze gezorgd. Ook aan publieke belangstelling was, ondanks het slechte weer, geen gebrek. Op veel plaatsen stonden groepjes mensen de fietser aan te moedigen. Iets wat de rijders op een dag als deze best kunnen gebruiken. Zelfs uit Gouda waren zij gekomen. Chr. Verwij met echtgenote"en dochter waren naar Bolsward gekomen om de Tourclub morele steun te verschaffen. Deze morele steun heeft ons goed gedaan want de tocht werd zonder problemen volbracht. Alleen Henk Oudshoorn had helaas de pech dat hij de man met de hamer niet kon ontlopen en eenmaal in Bolsward, de grote tussenstop waarna nog 92 km moest worden gereden, besloot hij dan ook maar om er mee te stoppen.0p een lekke band na (Etienne was het slachtoffer, maar gelukkig had hij zich het bekende reparatiesetje aangeschaft) waren er verder eigenlijk geen technische problemen. Na elf uur fietsen en klunen bij de stempelposten kwamen wij even na negen uur in de avond weer in Bolsward terug. Hier aan de finish konden wi^j onze welverdiende medaille in ontvangst nemen en konden wij weer terug naar de auto waar wij ons konden ontdoen van onze natte kleren en weer heerlijk wat droogs aantrekken. Mei de auto naar Harlingen gereden en daar nog even een flinke stop voor een fijne warme maaltijd en daarna op weg naar Gouda alwaar wij rond een uur in de nacht aankwamen. Ondanks de regen, die toch wel sfeerbepalend was voor deze dag, konden wij toch terugzien op een fijne fietsdag waarover ik alleen maar kan zeggen;

"Wat mij betreft, volgend jaar weer!!!!!!!!!!''

Lang de lijn bij de Friese Elfstedentoertocht. Gouda/Polsward, 5 juni 1987.

Het weer was bar en boos. De hele nacht regen en in de ochtend bij het verlaten van het warme nestje nog steeds ellende weer. Ja ook wij mijn vrouw, mijn dochter en ik stonden om 5.45 uur al naast de koets om naar het "Hoge Noorden" te gaan om de mannen te zien fietsen. Wij zouden de trein van 7.30 uur nemen en via Amersfoort, natuurlijk overstappen, naar Leeuwarden te reizen. Vervolgens weer omlaag naar sneek en vandaar met de bus naar Bolsward. Een hele onderneming maar wij haddenhet er graag voor over want onze jongens hadden wel een opkikkertje nodig. De reis verliep heel goed alleen het weer was in Gouda zo slecht bij vertrek van huis dat wij ons maar met een taxi naar het station lieten brengen. Wij zouden nog genoeg in de regen moeten staan. Om 11.15 waren wij in Bolsward en daar begon het wachten. Wij hadden uitgerekend dat de jongens bij normale omstandigheden en bij normale snelheid ongeveer kwart over een in Bolsward zouden zijn. Maar al snel hadden wij door dat wij dat wel konden vergeten. Wij hebben een poosje bij een muziekkorps gestaan die probeerden de zaak wat op te vrolijken en zowaar het lukte hen om bij enkele rijders een zure lach op het gelaat te toveren. Het was een uitzonderlijk schouwspel wat wij daar te alen kregen. Rijders uiteraard in regenpakken sommigen hun voeten inclusief schoenen in plastiekzakken gehuld, vuilniszakken werden gebruikt als bescherming tegen de steeds maar neervallende regen. Het was een erbarmelijk gezicht. Wij doken nog even een koffietentje in waar heerlijk de kachel brandde. Ook daar kwamen de rijders binnen om wat te rusten en wat te nuttigen en vooral om zich wat op te warmen. Naast mij zat een knaap die zat te bibberen op zijn stoel van de kou. Zelf heb ik deze tocht vijf keer gereden maar zo erg als deze keer heb ik het niet meegemaakt. Toch, toen ik: daar zo langs de weg stond had ik er spijt van dat ik niet was meegegaan. Het was ongeveer half drie toen wij onze rijders aan zagen komen. Wij hebben ze meegenomen de koffietent in. Helaas had men daar geen soep waar zij wel naar verlangden. De stemming was redelijk. Alleen Henk Oudshoorn zag het niet meer zo zitten. Hij besloot dan ook maar om er mee te stoppen. Dat had tot gevolg dat Etienne verplicht was om met hem mee te rijden naar zijn auto aangezien hij zijn spul er bij hem in de wapen had liggen. Ton was zoals gewoonlijk de vrolijke peer. Hij zat vol grapjes. Hij blokkeerde met zijn stoel de doorgang naar het damestoilet wat tot gevolg had dat hem steeds werd gevraagd of hij even ruimte wilde maken want er moest er weer een zo nodig. Ton deed dat natuurlijk graag maar wel elke keer met de opmerking dat de dames hun buik moesten inhouden. Wij hebben daar met de jongens tot 15.45 uur gezeten. Het heeft hen blijkbaar wel goed gedaan want eensgezind stapten zij weer op om de rest van de tocht te volbrengen. Het was inmiddels droog geworden. Wij stapten op de bus richting Sneek. In Sneek kwamen wij juist op tijd aan om de Goudse pedaleurs nog een keer te zien. Nu in volle ren naar de controlepost in Sneek en helaas naar de volgende regenbui. Want zij waren nog maar net voorbij toen er een fikse regenbui op ons neerkwam. Deze was echter wel de laatste van de dag. Wij weer op de trein naar huis alwaar wij om 9 uur aankwamen. Toen wachten op de thuiskomst van Wim. Dat wachten duurde wel erg lang. Kwart over een stopte Ton met z'n auto voor de deur om Wim thuis af te zetten. Dat was dus de Elfstedentoertocht zoals enkele toeschouwers het meemaakten. Ik moet zeggen dat de belangsteling in  Bolsward ondanks het slechte weer behoorlijk groot was. Dat doet de rijders echt goed. Dat weet ik uit ervaring.

BDU TOUR DE FORCE

De belevenissen van de Goudse Tourclub tijdens de BDU Tour de Force op 30 mei 1987

(een verslag door Ries van der Stelt)

We waren gewaarschuwd door het KNMI! Toch geloof je niet dat je op zo'n pracht

van een tocht slecht weer zal treffen.

Wie krijgt er gelijk; de "hoop" of het KNMI? Dit verslag geeft jullie het antwoord.

Om kwart voor zes liep de wekker zoals gewoonlijk weer zeer hinderlijk af. Het bed uit (jammer, maar helaas) en gewoontegetrouw even naar buiten gegluurd. De stenen waren nat, maar het was droog. Snel gewassen, koffie gezet en wat gegeten. Daarna op naar de verzamelplaats. Net op de fiets geklommen begint het geduvel al regendruppels!!! Bij het station aangekomen zie ik gelukkig een schuilplaats; Peter Geurts is er al met zijn VW-bus.

Ondanks de regen "druppelen" de metgezellen toch binnen. Om half zeven zijn er 7 fietsers: Ron, Willem (de Bruin), Onno, Harry, Etienne, Peter en ondergetekende. Volgens de aanmelding ontbreken Henk en Albert Spruyt nog. Natuurlijk hebben ze zich verslapen, want ik kan me niet indenken dat een beetje regen een GTC-er zal tegenhouden. Om kwart voor zeven besluiten we toch maar te vertrekken. Na een natte tocht bereiken we om kwart voor acht Barneveld. Heel het plaatsje is bezet door de auto's van de fietsers! Met wat moeite vinden we toch nog een parkeerplek op korte afstand van de start. Om en in de hal is het een drukte van belang. In de hal treffen we Ton vergezeld van familie aan. Hij heeft zijn broer Ben weten over te halen met ons de tocht te rijden. Na de inschrijving maken we ons gereed voor een tocht van 160 km. In het regenpak en de klep van de pet diep over de ogen vertrekken we om bij half negen in de stromende regen. Rustig pedallerend leggen we de eerste kilometers af. Na wat gemopper over de nattigheid en spetterende banden raken we al spoedig gewend aan de slechte weers-omstandigheden. Goed aangegeven door pijlen trappen we over goede wegen door Achterveld en Scherpenzeel richting Amerongen. Na 30 kilometer de eerste lekke band van -wie anders dan- ondergetekende! Na reparatie -in de rugtas is nu ook alles nat- spetteren en spatteren we weer door. Na wat "vals plat" doemen nu ook de eerste klimmen op: de welbekende Ame-rongse berg en de Defensieweg (een heuvelachtige weg door de bossen). Tijdens de beklimmingen valt de groep uiteen. Onder aanvoering van Etienne demarreren de klimmers en scheuren naar boven. De niet-klimmers zwoegen puffend op de kleinste versnelling de helling op. Na de "top" is het parool uithijgen en hergroeperen. De eerste controle krijgen we op zo'n 60 kilometer. Gelet op onze toestand en de drukte bij de stempelpost besluiten we cm snel wat warms te drinken,  iets te eten en weer rap op pad te gaan. Na de controle gaat het weer voort in de stromende regen. Af en toe breekt de lucht wat, maar de voorspelling "over een kwartier schijnt de zon" komt nooit uit. De ronde voert ons door de prachtige maar helaas kletsnatte natuur. Door de regen is al onze aandacht bij de weg nodig, zodat het om je heen kijken niet mogelijk is. Na zo'n 90 km. komen we weer in wat geaccidenteerd gebied; we  naderen de Emma-pyramide en de Posbank. De Emma-pyramide is een vrij pittige klim met een afdaling van haarspeldbochten; door het natte weer is het' goed uitkijken geblazen. De Posbank is een natuurgebied met redelijke hoogteverschillen. Onder aanvoering van Etienne razen de klimmers door de prachtige natuur. Hierna volgt weer een hergroepering. Na zo'n 110 km. de tweede lekke band; ja hoor, alweer van ondergetekende Na de plakkerij en de nodige opmerkingen gaat het, richting tweede controlepost Als we deze post bereiken (na 120 km.) wordt het warempel droog. We besluiten hier een wat langere stop te maken. Binnen is het een drukte van belang. Het is er door al die natte fietsers een grandioze -maar gezellige soppende en modderige puinhoop. Na de soep, boterhammen en oud bruintjes (Harry!!) weer snel op pad voor de laatste 40 kilometers. Het is warempel droog gebleven. De natuur ziet er gelijk heel anders uit. We kunnen nu ook wat beter om ons heen kijken. Ben moet voor de inspanning nu de tol betalen en is niet meer vooruit te branden. Ton besluit met Ben een tandje terug te schakelen. De rest van de groep gaat voort. Er wacht ons nog een onaangename verrassing; een kletsnat kleipad, waarvan een aantal kuilen zijn opgevuld met gemalen schelpen!!

De coureurs en fietsen krijgen een_ speciale behandeling; we zien er uit, niet om aan te zien. Ron krijgt nu ook wat problemen. Met wat duwen en trekken blijft hij toch in het peloton Op zo'n 2 kilometer afstand van de finish moet het gezegde "3 maal is scheepsrecht" nog zonodig worden bevestigd. Alweer een lekke band van ondergetekende. Ik was bijna naar de streep gaan lopen,maar op aanraden van de anderen heb ik toch maar weer een bandje gewisseld. Tijdens deze stop kwamen zowaar Ton en Ben opdraven. Ben was de inzinking weer te boven en kon weer een aardig tempo ontwikkelen.

Na 157 kilometer reden we om kwart over vier naar omstandigheden nog redelijk fris Barneveld weer binnen. Ondanks de omstandigheden een prima tocht, die we volbrachten met een

gemiddelde snelheid van ruim 25 km.

Nog wat kleine opmerkingen:

Harry vond het nodig de bosjes eens van nabij te bekijken; hij maakte een pracht van een buiteling;

Ton nam zoals gebruikelijk weer wat trekjes van een andermans sigaret. Zou dit gebruik geen bijgeloof zijn (op bv. de goede afloop van een tocht);

Willem was op een prachtige nieuwe fiets (eindelijk), die er echter na afloop precies eender uitzag als de overige vervoersmiddelen;

Ron heeft het laatste gedeelte van de tocht op pure wilskracht gereden; een prima prestatie;

Onno ging uitstekend en moet nu toch in staat worden geacht Luik-Bastenaken-Luik tot een goed einde te brengen;

Etienne moest zonodig op de massagetafel om de pijn van zijn vele flitsende demarrages weg te laten masseren. Volgens ons ging het echter om de figuren die bij de massagetafel stonden!

Ben leverde goed werk door als "onregelmatig" fietser gelijk met ons binnen te komen;

Peter babbelde zoals gewoonlijk weer heel wat af en dweilde als vanouds de

achterblijvers weer bij de groep.

Ries staat heel duidelijk nummer een in het lekke banden klassement!

Een prima gedachte om na de barre tocht de fiets eens lekker schoon te laten spuiten voor een piek;

De thuisblijvers hebben ongelijk gekregen om niet mee te gaan!!!!!!!!!!!!!

Indruk van de tocht

Een uitstekend uitgepijlde tocht door een prachtige, afwisselende, omgeving. Langs de route Rode Kruisposten, materiaalwagens, oversteekbeveiliging en 2 maal gratis drinken.

Geachte pedaleu(ze)rs,

Het is zaterdag 23 mei 1987. De dag waarop wij de 'Heuveltocht' zouden gaan rijden. Het weer liet zich niet al te best aan zien. Het had de hele nacht geregend en zelfs nog vlak voor het vertrek uit huis, regende het nog maar zomaar toen wij van onze startplaats, het NS-station, wegreden was het droog. Het liet zich zelfs aanzien dat het meer zou opknappen. 0p de startplaats hadden zich 8 fietsers verzameld voor de tocht in de Utrechtse heuvels. Deze groep van 8 bestond uit de mensen, Wim Hoogwerf, Harry Steenhuis, Ton Borsboom, Ries van der Stelt, Etienne v/d Tol, Peet Geurts, Onno Hess en Chris Verwij. Het was de bedoeling dat wij de afstand van 120 km zouden rijden. Een flinke opgave dus. Vooral voor diegene die nog geen of maar heel weinig heuvels hebben gefietst. De tocht verliep niet bepaald erg vlot. Althans niet in het begin. Wij hadden nog maar slecht enkele kilometers gereden of de eerste lekke band kondigde zich aan. Harry werd geconfronteerd met een lekke voorband. Dit zou niet zo'n mirakel zijn geweest. Want wiel eruit, band eraf, reserve band erin en klaar. Maar .... Harry had geen reserve band bij zich dus het werd bandje plakken. Het lek was gelukkig snel gevonden dus het plakken was ook zo gebeurd. Toen weer verder. 0p een heel smal weggetje worden wij vervolgens geconfronteerd met een concours-hipique. Uiteraard niet op de weg zelf maar de paarden die eraan zouden deelnemen werden met een auto met aanhangwagentje naar de plaats van bestemming gebracht. Dus dat smalle weggetje stond aan weerskanten vol met deze auto's. Wij moesten maar zien dat wij erlangs kwamen. Ik moest daar plotseling van m'n fiets af waarbij ik mij verstapte mat mij een knak in m'n rug opleverde waarvan ik de rest van de dag last van zou hebben. Nadat wij het obstakel van deze file`s hadden overwonnen reden wij verder. Ik dus met een geknakte rug. In de Omgeving van Zeist, maar wij inmiddels al lang van de route waren afgeraakt klonk weer de kreet; "Lekke band!!!!". Wie was nu meer de boosdoener. Het was weer Harry. Nu met een lekke achterband. De mecaniciens gingen aan het merk. Ik stelde Ries voor samen een stukje terug te fietsen ri Zeist om te kijken of wij de route meer te pakken konden krijgen. Volgens de routebeschrijving moesten wij ri. Driebergen. Wij gezocht in Zeist maar niets van een route aanduiding gevonden. Toen maar gevraagd hoe wij op de Arnhemsebovenweg konden komen. Daar moesten wij overheen. Een mevrouw vertelde ons hoe wij het beste konden gaan. Wij weer terug naar de groep die wij al gauw tegenkwamen. Zij waren ons gevolgd nadat de band was geplakt. Wij hadden geluk. Een EHBO- en pechbestrijdingswagen kruiste onze route. Aan de chauffeur onze moeilijkheden verteld. Toen was het snel voor elkaar. Hij reed voor ons uit en bracht ons weer op het juiste spoor. Vanaf dat moment ging alles weer goed. De route liep langs Driebergen, Doorn, Leersum, Amerongen, Maarn Soesterberg, Maartensdijk en Westbroek meer terug naar Utrecht. Hierbij kregen wij te doen met verschillende heuvels zoals Zandgat, de Ruiterberg, de Hoogstraat, de Hel van Leersum, de Uilentoren, de Plaggenberg en natuurlijk de Amerongseberg. Waar wij twee maal overheen werden gestuurd. Heen was het moeilijkst maar eindigde bij een controlepost maar wij even konden uitblazen. Verder nog wat kleine klimmetjes zoals de Emminkhuizerberg, de Hoogstraat, de Tankberg en de Stompert. Behalve deze bergen reden wij ook grote delen door verschillende bossen waar het adembenemend mooi was en heerlijk stil. Het was half twaalf toen wij bij de controlepost café "Bergzicht" weer een korte een rustpauze namen. Wij hadden toen nog ongeveer 40 km te fietsen zodat wij zonder pech of tegenspoed om half twee weer in Utrecht terug konden zijn. Dit is niet helemaal uitgekomen. Het was ongeveer twee uur of kwart over twee. Laat ik mijn verslag beëindigen met de conclusie dat wij een heerlijke dag hebben gehad. De bepijling van de route liet wat te wensen over. De pijlen stonden te dicht bij de afslagen of er zelfs voorbij zodat men op het allerlaatste moment tot de ontdekking kwam dat men de bocht om moest en niet recht door. Maar dat hadden wij gauw door en keken bij de afslagen heel goed uit hoe wij moesten gaan. Het was ongeveer drie uur toen wij weer in onze eigen kaasstad terug waren.

Chris Verwij

Zondag 17 mei: de TIENGEMEENTENTOERTOCHT.

Voor deze tocht hadden zich zeven clubleden verzameld bij de start-plaats de SPRINGERS. Deze zeven leden waren; Ries, Henk Oudshoorn, Ton, Harry een nieuw lid die een kameraad had meegenomen, Peet, Willem en de schrijver van dit verslag. In het begin kregen wij nog gezelschap van 'vier jonge knapen die tot Zevenhuizen bij ons bleven waarna zij op eigen kracht verder vleugelden. Alleen in Bodegraven hebben wij ze nog even gezien. Wij zouden de afstand 105 Km rijden. Een flinke opgaaf. Wat het weer betreft het volgeⁿde. Was niet zo erg best. Wat somber, geen zon en behoorlijk wat wind. Ook met deze tocht kregen wij weer te maken met vreselijke koprijders die er heel goed het tempo inhielden. In het begin reed Ries aan _.de kop, toen ging het nog niet zo erg hard maar toen hij van kop afging en anderen o.a. Ton of Willem en ook Henk het overnamen werd het tempo flink opgevoerd. Zij zagen kans om tegen de wind in die behoorlijk sterk was, een tempo van 30 km/u of meer te draaien. Niemand riep echter; "Tandje terug!!!!!" Dus draaiden zij rustig door. Over de tocht zelf is eigenlijk niet zoveel te vertellen. Op het stempelbriefje wat wij meekregen stond dat de tocht met rode pijlen was uitgepijld. Ik heb echter geen pijl gezien. Anderen zagen er af en toe een. In Nieuwerkerk kreeg Henk een lekke band wat snel door Ton werd verholpen d,m,v, het verwisselen van de boosdoener door een nieuwe band. Daarna weer vol goede moed naar de eerste stempelplaats; Camping Zevenhuizen, Hier een stempel gehaald en gelijk weer door via Waddinxveen. naar Boskoop alwaar wij omhoog gingen naar de Rijn. Langs de Rijn naar Bodegraven gesjeesd voor de volgende stempel. Hier in Bodegraven zaten wij op de helft van de route zodat wij het wel wenselijk vonden even een rustpauze in te lassen voor een kopje koffie en wat eten. Een klein half uurtje gezeten en daarna weer verder, Reeuwijk, Driebruggen, Pagekop en dan Oudewater waar wij weer moesten stempelen. Alles was nog oké met de rijders al begonnen bij verschillende trappers toch de spieren tekenen van vermoeidheid te tonen. Maar het was niet meer zo ver, Via Polsbroekerdam, Polsbroek naar de Vlist om vandaar uit nog even terug naar Stolwijk te worden gestuurd. Dit vonden enkelen niet meer zo leuk maar wilden wij de 105 km halen was het toch wel nodig dit nog even te doen. Ries was zo verstandig nog even een lekke band te produceren wat bij een van de rijders de uitdrukking "Gelukkig" deed ontsnappen. Niet omdat hij Ries die lekke band zo gunde maar omdat dat de mogelijkheid schiep even te kunnen rusten. Die rustpauze duurde echter niet lang want na korte tijd zat er weer een nieuwe band om het wiel en konden wij weer verder. In Stolwijk raakten wij drie rijders kwijt. Zij hadden in het dorp een tussenweg gekozen zodat zij eerder op de weg Stolwijk - Gouda uitkwamen. Wij dachten dat zij waren achter gebleven dus hebben even gewacht. Zij kwamen echter niet tevoorschijn. Daarom zetten wij er het tempo maar weer in en ja hoor; vlak voor Gouda haalden wij de drie boosdoeners in. Gezamenlijk kwamen wij dus bij de Springers aan, Harry was volkomen leeg gefietst. Ook Ries had het niet best terwijl ook ik blij was dat ik thuis was. Onderweg tussen Stolwijk en Haastrecht kwamen wij nog een clublid tegen. Wim Hoogwerf die met zijn vrouw en schoonmoeder er een recreatietocht van had gemaakt. Zij hebben een tocht van 45 km gereden. Onze tocht bleek trouwens ook geen 105m/ maar 95 m/ te zijn.

Chris

Het verhaal van. een pijlenzetter.

Vier mensen zouden de route van de Plassentoertocht gaan uitpijlen. Ries, Peet het lange stuk terwijl Wim en ik de 50 km voor onze rekening zouden nemen.

Zaterdag 2 mei zijn Ries en ik nog even met de auto de lange route langsgereden om te zien of er geen onverwachte obstakels ons parten zouden kunnen spelen. Het weer was, hoewel men anders had voorspeld, redelijk goed. Wel veel wind, uit de zuidwest hoek maar heel zonnig. De natuur was dan ook schitterend. Door dit mooie weer hadden wij toch nog wel hoop dat het de andere dag ook nog wel zou meevallen. De voorspellingen waren niet bepaald hoopgevend. De IJsheiligen hadden hun aangekondigd bezoek onverwachts met een week vervroegd zodat het er in zat dat wij deze heiligen juist op de dag dat wij de "Plassentoertocht" hadden gepland, op visite zouden krijgen. Geen leuk vooruitzicht. Maar zoals ik al zei de zaterdag ervoor was nog mooi, dus wie weet. Welnu, wij hebben het geweten. Met heel veel bombarie zijn deze IJsheiligen even langs geweest en hebben ons hele programma in de war gegooid.

Om half vijf in de ochtend werd ik wakker en werd opgeschrikt met een bliksemflits. Het was nog droog en de lucht zag er nog redelijk uit. Maar niet voor lang. Al spoedig begon het zachtjes te, regenen en dat zachtjes regenen ging al heel gauw over in een hoosbui. Het hoosde uit de lucht. Maar ja de pijlen moesten worden uitgezet al vraag je je dan wel af; "Welke idioot gaat er met dit weer nog fietsen?" Om even voor zes uur stond Wim bij mij voor de deur met z'n auto met daarachter het aanhangwagentje voor de bak met pijlen en daar gingen wij. Beginnend bij de Braves en zo verder de route langs je steeds maar afvragend waar zijn wij eigenlijk mee bezig. Maar in het FEP-boek staat dat onze 115km en onze 50m/ route zou worden uitgepijld en dan moet het ook gebeuren al is het maar voor één fietser. Zo zijn wij de hele 50 km route uitgereden overal pijlen zettend en maar hopen dat de regen tegen het begin van de start zo rond acht uur zou zijn opgehouden te vallen. Maar neen hoor toen wij weer in de kantine van de Braves terugkwamen begon het zelfs nog harder te regenen. Toch zaten er een paar fietsers om van start te gaan. Zij zaten er wel een beetje triest bij. Zichzelf waarschijnlijk afvragend; "Waar ga ik aan beginnen?" Gelukkig is het later op de dag droog geworden maar daarvoor in de plaats stak er een felle koude Noorder-wind op, later op de dag zeker wel windkracht 7 á 8. Gelukkig is ons werk niet helemaal voor niets geweest. Uiteindelijk hebben toch nog 24 mensen van ons voorbereidend werk geprofiteerd. Niet veel maar gezien de omstandigheden vooral tijdens het moment van de start,^-toch nog een redelijk aantal. Bovendien kregen wij, toen wij in de "Halve Maan" in Mei je onze rustpauze hadden, een pluimpje van een paar fietsers voor de perfecte organisatie van de tocht, Dus Ries, Peet, Wim en Chris jullie hebben goed werk verricht.

een pijlenuitzetter

DE PLASSENTOCHT 3 mei 1987

Waar waren jullie allemaal afgelopen zondag???????

Was het te koud om te fietsen? Als je even vijf minuten doortrapt heb je het echt niet koud meer. Regende het dan te hard? Ja-, daar zit wat in, maar je moet een beetje hoop hebben dat het weer wat bijtrekt en dat het heus wel weer droog zal, worden, wat ook is gebeurd. En dan jullie zijn toch niet van suiker????? Was dan de wind misschien de reden om thuis te blijven? Het is toch lekker om af en toe eens een beetje te moeten afzien?? Wat jullie excuses ook mogen zijn en hoe begrijpelijk deze ook kunnen zijn, want het was inderdaad pokkenweer, toch hadden wij wat meer clubleden aan de starttafel verwacht „Het was tenslotte de toertocht van je eigen club. maar goed, het zij zo.

Drie mensen van de club hadden wel de euvele moed het tegen de barre elementen op te nemen en de 115 km te gaan fietsen. Deze drie waren, good old Chris Verwij, Peet Geurts (met blote benen) en Willem de Bruijn. Later is ook Wim Hoogwerf nog van start gegaan om de 50 km  te gaan afleggen terwijl ook Onno Hess nog met en kind aan de starttafel verscheen. Hij zou op een gewone fiets met het kleutertje voorop de 30 km gaan rijden.

Hier volgt het verslag van de drie 115 km-rijders:

Het was ongeveer kwart over negen toen zij uit het warme binnen verblijf van de kantine van de 'BRAVES vertrokken en zich aan de stromende regen blootgaven. Tussen de Reeuwijkseplassen door op weg naar de eerste controlepost in het gehucht Meije. De Halve maan, Het eerste half uur was er nog geen wind zodat wij daar geen hinder van hadden. Naarmate wij de Meije naderden begon de wind op te steken en werd het ook droog. Vanaf Woerden hadden we deze wind, die steeds krachtiger werd, tegen. In de Halve maan aangekomen even gezeten om weer op temperatuur te komen en om de fietslunch te verorberen. De vrouw van de baas bood Chris aan om hem op de biljarttafel even te masseren. Een aanbod waar Chris om begrijpelijke reden niet op inging,Bij het vertrek had de steeds meer aanzwellende noorderwind de regen richting België gestuurd. Wij hebben de rest van de tocht dan ook geen druppel regen meer gezien. Vanuit de mei je moesten wij via een heel smal fietspadje dwars door een weiland richting Nieuwkoop. In dit weiland liepen koeien waar wij ons een weg doorheen moesten banen. Deze koeien waren wel zo vriendelijk om voor ons op zij te gaan maar zij hadden de onhebbelijke gewoonte hun noodzakelijke behoeften precies op dat smalle fietspadje te doen. U kent de situatie?? Na Nieuwkoop even wind in de rug, echter niet voor lang. Al spoedig moesten wij rechtsaf richting Aarlanderveen en vanaf dat punt begon het gevecht tegen de wind pas goed. Wij moesten eerst tot, aan de plaats Aalsmeer beuken tegen de wind in met een kracht van 7 á alvorens wij vanaf Aalsmeer de wind redelijk in de rug zouden krijgen. Door steeds wisselend een stukje kopwerk te doen waarbij Chris weer een flink stuk arbeid voor zijn rekening nam (waar haalt hij de kracht vandaan?) wisten wij toch met een snelheid van + 25 km/u dit stuk van "De Hel van het.Plassengebied" te volbrengen. Op de tweede controleplaats, een leuk visserscafeetje aan de Westeinderplas, hebben wij even gerust, waarna wij met goede moed en de wind nu overwegend in de rug, de route richting huis insloegen. Nog een leuk incidentje onderweg. Bij het uitpijlen van de tocht had de regen Peet blijkbaar parten gespeeld, want op een plaats waar wij linksaf moesten een bruggentje over had hij een pijl rechtdoor neergezet die door een niet oplettende fietser verklaard zou kunnen worden; "Hier moet ik het hek over en rechtdoor de sloot in" Wij hebben nog even gekeken of er echt geen fietsers daar in het water dreven maar dit was niet het geval zodat wij dus met een gerust gevoel verder konden. Zonder verdere problemen vlogen wij verder naar huis. Af en toe nog een stukje wind tegen of flink van opzij, maar het grootste gedeelte voor de wind. Het was ongeveer kwart over drie toen wij weer in de inmiddels verwarmde kantine van de Braves binnenvielen. Erg vermoeid maar wel trots op onszelf dat wij die barre weergoden hebben weten te bedwingen. De hele tocht hebben wij ondanks het slechte weer gereden met een snelheid van tegen de 26 km/u. Wij hoorden aan de finish dat er in totaal 24 fietsers waren _gekomen. 10 rijders voor de 115 km, 7 voor de 50 en 7 voor de 30km. Het weer heeft onze club dit jaar dus wel danig parten gespeeld. Wel hulde aan de 24 fietsers die wel zijn gekomen. Voor de thuisblijvers de volgende mededeling: Al vriest het volgend jaar zo hard dat op dezelfde dag in Friesland de "Elfstedentocht" wordt geschaatst, al staat er, een orkaan windkracht 11 en al jaagt er een sneeuwstorm over het Hollandse plassengebied reken erop dat wij jullie uit je lekkere warme bedje komen rukken om een gezellig stukje te gaan fietsen!!!!!!!! Nou ja        gezellig!!!!!!

Willem de Bruijn

DE ORANJETOCHT

georganiseerd door de Driebergse Toerclub gereden op 30-4-1987

Drie mannen van onze club, te weten Peet Geurts, Arie Spee en de schrijver van dit verhaal Willem de Bruijn, hadden zich weten te ontworstelen. aan de koninginnedagviering en besloten de vrije donderdag te besteden aan het peddelen van een pittige toertocht. De uitverkoren tocht zou worden verreden vanuit Driebergen. Hier volgt het verslag.

Peet was zo vriendelijk om ons met het busje op te halen en gedrieën vertrokken wij om kwart voor acht richting Utrechtse Heuvelrug, alwaar wij om half negen aankwamen. Na het nuttigen van een kopje koffie en het vervullen van de nodige formaliteiten vertrouwden wij onze billen aan de zadels toe. Helaas bleek de route, in tegenstelling tot onze verwachting, niet te zijn uitgepijld. Hierdoor zouden wij later op de dag nog aardig in de problemen komen, Direct na het vertrek konden wij ons bij een flink peloton aansluiten (+ 20 man). Deze jongens waren blijkbaar al aardig getraind, want wij begonnen onmiddellijk met een snelheid van 33 á 35 km/u te koersen. Dit vond ons drietal wat al te snel, zeken al direct in het begin, dus lieten wij ons al spoedig afzakken en gingen ons eigen tempo draaien. Zonder problemen en met één knobbel in het landschap, de Leersumse berg, vervolgden wij onze weg naar de controle in Scherpenzeel op 53 km. Daar hebben wij even gerust en het overbekende fietsersmaal genuttigd nl. koffie met. ...inderdaad. Nadat wij weer waren opgestapt ging het voor de eerste keer goed mis. Zonder na te denken volgden wij, op afstand een groepje fietsers wat vlak voor ons was vertrokken, maar na vijf kilometer bleek dat of de routebeschrijving klopte niet, of wij waren mis gereden. Welnu, het laatste was natuurlijk het geval. Dus maar weer terug naar de controlepost en van daaruit de goede weg ingeslagen. Zo ging het dus weer goed, althans voor even. Ruim voor de Amerongse berg waren wij alweer het spoor bijster. Unaniem be-sloten wij toen om maar niet moeilijk te doen en via de, als vanouds, uitstekende A.N.W.B. bewegwijzering de Amerongse puist tegemoet te rijden. Al snel hadden wij oogcontact met de voor Nederlandse begrippen flinke heuvel. Via de steile kant moesten wij er tegenop. Een flinke beklimming. Dit ging voor geen van ons zonder moeite, maar na ongeveer vijf minuten waren wij toch alle drie boven op de top. Inmiddels hadden wij zo'n zeventig kilometer asfalt afgewisseld met wat op kasseien lijkende slechte bestrating onder onze wielen doorgedraaid en bij Arie was de fut er een beetje uit. Nou ja, wij hoefden nog maar dertig kilometer te rijden naar de finish, dus het zou best wel lukken. Die dertig kilometer werden er echter wel wat meer en wel om de volgende reden:

Toen wij de Amerongse berg achter ons hadden konden wij de goede route weer fietspad opgestuurd. Bij de eerste kruising die wij tegen zouden komen moesten wij volgens de beschrijving, linksafslaan om weer in Driebergen te komen. De eerste kruising die wij tegenkwamen zag er als volgt uit: Een geasfalteerd fietspad waar wij op reden) en drie zandpaden. Wat nu? Wij zijn maar linksaf gegaan en hebben zo'n vijf a zeshonderd meter door het zand gebaggerd, tot dat wij bij een twee baans asfaltweg uitkwamen. Het was hier wel erg rustig. Op de weg zagen wij wat cirkelvormige wielsporen. Welk vreemd voertuig kan er van die vreemde sporen veroorzaken? Na enig denkwerk kwamen wij tot de conclusie dat alleen een tank zoiets kan. Wij zaten dus op een militair oefenterrein!!! Het is maar goed dat het grootste gedeelte van ^'s lands defensie op nationale feestdagen van een verplichte ATV-dag geniet, want wie kan zich een mooier doelwit voor artillerievuur of meer van dat enge spul wensen, dan drie bewegende felgekleurde objecten????? Uiteindelijk kwamen wij toch op de openbare weg terecht, waar wij ons wel heel wat veiliger voelden. De honderd kilometer die wij moesten rijden hadden wij er inmiddels op zitten, alleen was Driebergen nu helemaal uit het zicht verdwenen. Zelfs op de wegwijzers kwam de plaatsnaam niet meer voor. Er zat dus niet anders op dan de weg te vragen aan de eerste de beste inboorling die wij tegenkwamen. Zo gezegd zo gedaan. Een man die goed bekend was met de omgeving wees ons een snelle en buitengewone mooie route dwars door de bossen via de piramide van Austerlitz. Uiteindelijk kwamen wij om half vier, na 125 km fietsen met zo'n 15 heuvels onderweg, op de plaats van bestemming aan. Onder genot van een pilsje konden wij terugkijken op een; ondanks alle problemen, uitermate geslaagde fietsdag. Gooi weer en een prachtige natuur. Wat wil een mens nog meer? Wel werden er nog drie conclusies getrokken: nl.

1.    Fietspetje af voor Arie, die met een steeds heviger wordende pijn in  zijn dijen toch in een straf tempo de tweede helft van de tocht wist af te leggen. Hij had er nog geen 300 trainingskilometers opzitten en dan zoiets; formidabel,

2.    De routelezer (ondergetekende) zal voortaan naast zijn gewone bril ook een leesbril meenemen en een cursus Nederlands gaan volgen.

3.    Volgend jaar gaan wij er weer heen.

Willem de Bruijn

BESTE MEDE FIETSFANATEN

BULTENTOCHT TE DRIEBERGEN " CAFÉ THE KRIM "

HONDERDDERTIG KILOMETER DOOR ETIENNE V/D TOL EN PEET GEURTS

VERSLAG DOOR PEET GEURTS.

Om zes uur, stond ondergetekende present bij Etienne voor de deur, toen ik de fiets van Etienne had gedemonteerd en ingeladen kwam hij met een nogal duf hoofd naar beneden en vertelde mij dat hij nachtdienst had gehad, na deze verklaring zijn we op weg gegaan. Eenmaal op de rijksweg kwamen we nog meer fietsfanaten tegen of liever gezegd mee want ze reden ons voorbij voor het gemak ben ik daar achterblijven rijden en zo zijn we naar DRIEBERGEN opgestoomd. Om 06.45 daar aangekomen was het al Knap druk. Na de fietsen in elkaar te hebben gezet zijn we naar het café gelopen om ons te laten inschrijven, een drukte dat het daar was er waren zo'n 1500 Fietsers bij elkaar. Om +- 07.30 Konden we vertrekken al op de eerste paar beklimmingen merkte Etienne al dat hij goeie benen had en dat is iets wat ik nog niet kon zeggen. Maar ondanks dat werd er flink doorgereden we hadden afgesproken dat ieder in zijn eigen tempo het Klimwerk zou doen, al op de eerste berg(jes) en was Etienne het eerst boven. Maar er was afgesproken dat er boven op elkaar wordt gewacht, en zo begonnen we samen aan de afdaling. Zo werden er nog een paar beklimmingen gedaan maar toen sloeg het noodlot toe op 40 Km kreeg Etienne een lekke band net voor de afdaling van de AMERONGSE BERG. Na dat deze tegenslag was verholpen kregen we op 45 Km te maken met losse spaken van Etienne's achterwiel na de 6 losse spaken te hebben gespannen vervolgden we onze weg. Maar na 5 Km kregen we te maken met het zelfde euvel, we begonnen nu wel lichtelijk te balen maar we zeiden tegen elkaar NIET ZEUREN DOOR SCHEUREN. Dus dat deden we dan ook we zaten op een gemiddelde van 24 Km/uur en dat in de bultentocht. Bij ongeveer 60 Km zaten we in een groep van zo'n 20 man opeens schakelde Etienne het grote mes ik zat zoals gewoonlijk van achter je zag de groep veranderen in een lang gerekt 1int, ik kon de zaak goed overzien en na een paar kilometer moesten ze een voor een lossen OOK IK. Na zo'n vier Km kreeg je een splitsing voor de renners die de 130 of de 170 Km reden. en daar reed Etienne rustig om mij bij te laten komen. We zijn toen gezamenlijk doorgereden maar toen sloeg het noodlot weer bij ons toe de tweede lekke band voor Etienne hij baalde toen goed maar ik stelde hem gerust met de mededeling dat de controlepost op zo'n 1500 meter van ons vandaan was. Dus even gepompt en snel naar het café " HET ZWARTE PAARD " op zo'n 77 Km  Daar aangekomen hebben we twee bakjes koffie gedronken en wat gegeten om weer wat op krachten te komen. Etienne heeft. gelijk zijn band geplakt,in het café moesten we zonodig in arm stoelen zitten dat hebben we geweten ook. De leuning van Etienne's stoel brak los dus ik lag in een deuk als je dat gezicht zag dan Kwam je niet meer' bij zo van (Kan iK er iets aan doen). Etienne had het maar over goede benen en dat kon ik nog steeds niet zeggen van de mijne, na te zijn bijgekomen gingen we weer op pad richting RENKUM. Ik zag dat Etienne zich in moest houden om mij dus zei ik tegen Etienne dat hij het klimwerk maar in zijn eigen tempo moest doen. Daar was hij het wel mee eens dus tijdens de béklimming van de LAARSENBERG gooide Etienne de beuk erin toen ik, de afdaling inzette zag ik Etienne niet meer dat was bij ongeveer 80 kilometer'. Na deze afdaling moesten we rechtsaf een soort dijk op met tegenwind en dat is zwaar na een beklimming. Van achteren werd ik langzaam ingehaald door een renner uit IJSSELSTEIN die achter me bleef rijden om even uit te rusten na een 15 minuten nam hij de kop over. We zaten wat te praten en ongemerkt maakten we toch nog een aardig tempo. Bij de beklimmingen die we nog moesten deden zich geen bijzonderheden voor. We kregen nog een keer controle met een omweg bij 113 Km boven op de MAARNSE BERG, daar kregen we ook een kop soep aangeboden. En nu naar beneden dan rechtsaf richting DRIEBERGEN op ongeveer 6 Km van het einde Kwam Etienne ineens naast me rijden. Die vertelde me dat hij om 10 min over 1 klaar^, was, dat kon ik moeilijk geloven en zei tegen hem dat hij achter me had gereden. Maar ik wist dat hij de waarheid sprak het was nu 10 over half twee hij was dus al een half uur binnen. Met veel heen en weer gepraat kwamen we bij het eindpunt "CAFÉ THE KRIM" om 10 voor twee, dus het verschil was 40 min.

Maar de streeftijd is gehaald want we hadden afgesproken om twee uur terug te zijn bij het eindpunt. Na dat we onze herinnering te hebben opgehaald hebben we onze fietsen ingeladen en hebben we in de auto wat gegeten en gedronken. Omstreeks half drie zijn we op weg gegaan naar GOUDA waar we om kwart over drie voor m'n deur stonden voor een lekker bakje Koffie. Na een uur te hebben na gepraat heb iK Etienne thuis gebracht maar over een ding zijn we het eens, SPIERPIJN en de HERINNERING dat gaat best samen.

LEK EN LINGETOCHT, EEN 90 KM LANGE RIT

DOOR HET GELDERSE RIVIERENGEBIED

Zaterdagochtend 18 april 1987 om zeven uur 's morgens begon het. Aan de Bloemendaalse kant van het station te Gouda verzamelden zich Ton Borsboom, Onno Hess, Wim Hoogwerf, Henk Oudshoorn, Frits Spoor, Ries v.d. Stelt, Etienne v.d. Tol en Chris Verwij. Zij vormden de Goudse Tour club delegatie en kregen gelijk: een dag om nooit de vergeten.

De eerste verrassing was het automateriaal. Beschikten we om zeven uur reeds over een luxueuze Spoorbus, om vijf over zeven showde industrieel ontwerper Ton zijn nieuwste vinding. Achter zijn Ford trok hij een aanhangwagen met daarop bevestigingspunten voor negen fietsen. Gretig maakte men gebruik van deze primeur die dag voor het eerst echt gebruikt, dus getest werd. Ton mag blijven luidt nu het devies, hij kan niet meer kapot.

Om vijf voor half acht vertrok de stoet richting Cothen. Daar gekomen werd onder de kerk het materiaal rijklaar gemaakt, ingeschreven in het café 'het Molentje' en natuurlijk koffie gedronken. De tocht was voortreffelijk uitgezet met gele pijlen die steevast enige tientallen meters voor de splitsing aangetroffen werden. Omstreeks half negen vertrokken de groene rijders richting de eerste rivier, de Lek. Helaas volgde reeds na twee kilometers een verplichte pauze va-:vege een lekke band. De fiets was van Henk en Onno ontpopte zich als een bekwaam en vooral snelle bandenwisselaar.

Bij de Lek aangekomen was het wachten op de veerman die aangespoord door het mooie weer rustig en beleefd al die toerrijders, en het waren er velen, de rivier overbracht á raison van 40 cent per persoon. De man had duidelijk een minder gehaaste levensopvatting dan de gemiddelde toerrijder. Aan de andere kant van de lek passeerden wij Beusichem, Zoelmond, Asch en het prachtige Buren op weg naar Buurmalsen waar we rivier nummer twee de Linge ontmoetten. Ondertussen was de zon doorgebroken en fietsten wij voor de wind door een uniek stukje dijklandschap richting Leerdam. De Linge was voortdurend bij ons, dan weer links dan weer rechts.

Er werd goed gefietst. Afhankelijk van de kopman hard en langzaam. De bestuursleden Ries en Chris zijn de echte toerrijders, constante kwaliteit. De jonge honden Etienne en Ton maken iedereen gek. Frits blijft gaan, als een echt planner houdt hij altijd wat achter de hand. Onno is net als Ruding, hij bekijkt het en Wim, Wim lacht tot op het laatst.

In Rumpt, bij 32 km werd er koffie gedronken. Ton wilde trakteren maar was uiteraard zijn portemonnee kwijt. Buiten, op het terras leek het wel net zomer. Volop zon, fietsje tegen de appelboom en maar kletsen over niks. Na de koffiepauze begon het echt. Iedereen was warm, voldoende uitgerust na drie lekke banden en dus gassen geblazen. We waren dan ook zeer snel in Leerdam waar we voor even de Linge links

lieten liggen en pas weer terug zagen in Arkel bij de sluis met de Merwede (rivier nummer drie) en het keerpunt van deze rit.

Op de terugreis zakten het tempo iets. Voor de meeste van de rijders was deze rit de eerste grote krachtmeting in 1987 vandaar. Hoe een kleine toerclub groot in daden kan zijn bleek nu weer. Iedereen bleef bij elkaar, een kort speelse sprint van die en gene daargelaten. De club bleef gaan, door Nieuwland, door Leerbroek, door Schoorewoerd. Allemaal echte gelovige plaatsjes in de Vijf Heerenlanden tot aan Culemborg. De pont was gelukkig aan de overkant zodat wij uitgebreid van de nieuwe brug, de zon en van een welverdiende rustpauze konden genieten. Jammer dat de pont toch kwam want, wat zaten wij daar best met uitzicht op de Lek.

Weer aan de overkant restten ons nog 11 km dwars door het Utrechtse fruitgebied, links en rechts hingen de goudrenetten in bloei, waren de coxen bezig te ontknoppen en nog steeds volop de zon. Jammer aan alles komt een eind. Moe maar zeer tevreden arriveerde ons clubje omstreeks 13.00 uur bij de finish. De tocht zat erop. Frits had in zijn bus een voorraadje drank waar volop gebruik van gemaakt werd. Op ons gemak gingen wij richting Gouda.

Heren thuisblijvers, u hebt ongelijk gekregen. Niet dat wij u gemist hebben, er waren zotten genoeg aanwezig.

Beste fietsvriend(inn)en,

Zo de kop van het fietsseizoen 1987 is er af. Gezegd mag worden dat het een buitengewone geslaagde start was. De eerste fietsdag 10 rijders evenals de tweede zondag. Deze verliep heel wat beter dan de eerste. Wij reden de 50 km route van de M,IJ,L, De IJssel langs via Moordrecht naar Capelle a/d IJssel, daar de IJssel over naar Krinpen-a/d Lek, Vandaaruit langs de Lek naar Bergambacht om vervolgens via Stolwijk weer in Gouda terug te keren. Er werd een pittig tempo gereden zodat wij + 11 uur weer in de kantine van de "BRAVES" waren, Niet iedereen had het gemakkelijk met het tempo maar het seizoen is nog maar kort zodat er nog heel wat aan de conditie kan worden gesleuteld. In de kantine werden de rijders door Ans v/d Stelt verrast met een traktatie van appelgebak.

De derde fietsdag, zondag 12 april was het wat het weer betreft ronduit slecht. Veel wind en bij de start regen. Desondanks waren er toch nog 6 fietsers in de kantine. Een ging er echter niet van start. Hij vond het weer toch te slecht en ging dus naar huis terwijl de overgebleven 5 op weg togen om de 50 km route van de "Plassentocht" te gaan rijden. Eerst tegenwind, wat niet meeviel. Windkracht 7 en regen. De rit is echter zonder problemen verlopen hoewel Arie het af en toe wel erg moeilijk had maar wij hebben hem er door gesleept en hem netjes thuis voor de deur afgeleverd. Ton en de schrijver van dit fietsroman gingen nog even door naar de "BRAVES" voor een kop koffie. Daar troffen wij Peet Geurts aan die op de terugkomst van de groep zat te wachten om te. vertellen dat hij zich had verslapen. Hij was pas om 9.30 wakker geschrokken. De tocht was deze keer niet zo snel. Slecht weer en veel tegenwind. Toen wij die eenmaal in de rug kregen was er nog 1/4 van de afstand af te leggen terwijl bovendien ook bij Ron de man met de hamer zijn werk had gedaan.

Zondag 26 april. Éen heerlijke fietszondag. Dat vonden vele rijders want er waren er 11. Wij reden Bodegraven de Meije Woerden Oudewater Gouda, De tocht werd afgelegd in een fiks tempo. Netjes om 11.15 weer in de Kaasstad terug, Wij weten ons dus aardig aan het tijdslimiet te houden. Deze keer niet zonder pech, Henk Schaap werd met een lekke band geplaagd. Maar met veel hulp was dit snel verholpen.

Beste fietsvriend(inn)en,

Afgelopen zondag, 29 maart, heeft het startschot geklonken voor ons fietsseizoen 1987. En ik moet zeggen de opening van dit seizoen was een daverend succes. Toen ik in de kantine van de BRAVES, onze nieuwe startplaats, aankwam zag ik daar al zeven fietsenthousiastelingen achter een kopje koffie zitten. Ik werd dus nummer acht en na mij kwamen er nog twee zodat er, toen wij om 9 uur werden weggeschoten, een peloton van tien man de weg opging. Dit was voor ons wel een ongekend groot peloton. Dat het voor ons ongekend was bleek wol tijdens de route die wij reden. Wij hadden voor een niet al te lange route gekozen, Waddinxveen- Zevenhuizen - Rottemeren, Wij wilden eerst langs de Nieuwe Gouwe ri Waddinxveen tegen de wind in. Er stond behoorlijk veel wind terwijl er ook nog buien met hagel sneeuw en zelf onweer voorspeld waren. Maar toen wij van start gingen waren de buien nog ver weg de wind was er echter wel en niet weinig. Het eerste misverstand in het poloton deed zich voor bij de oversteek van de Burg. jamessingel, Als je langs de Nw Gouwe wilt fietsen moet je na de oversteek l,a, Het is echter erg verleidelijk hier rechtdoor te fietsen wat door de koprijders dan ook prompt werd gedaan. Die twee koprijders waren ondergetekende en Henk Oudshoorn, Zij ontdekten dat zij fout zaten toen zij al enkele tientallen meters op deze verkeerde weg hadden weggetrapt. Ik keek achter mij en zag dat de rest van de groep wel bezig was de bocht naar links te nemen. Althans dat dacht ik. Ik zei tegen Henk; "Wij moeten terug, wij hadden daar linksaf gemoeten." Dus stopten wij en wilden omkeren. Toen wij daarmee bezig waren plots een vreselijk gerem achter ons en toen ik dwars op de weg stond werd ik geramd en tuimelde op de grond. Het bleek dat de, anderen toch achter ons aan waren gekomen. Willem zag geen kans meer op tijd te stoppen of mij te ontwijken en torpedeerde mij. Het was een onschuldig incident. Verder ging het redelijk goed. Hier en daar wat haperingen bij het zoeken naar de juiste weg. Wij reden de route n,l, in de omgekeerde volgorde dan wij gewend zijn en dat leverde af en toe kleine problemen op bij het vinden van de juiste afslag. De route op deze manier rijden lag ons dus niet zo lekker. Het was ongeveer 10.45 toen wij Gouda weer binnenreden. Enkele mannen roden regelrecht naar huis. De rest vond het leuker nog even terug te gaan naar de kantine.,. Op de Kon. Wilhelminaweg werden wij overvallen door de enige bui van de dag. Inderdaad hagel en sneeuw maar geen onweer. Wij reden door want wij waren zo goed als thuis. In de kantine onder hot genot van een kopje koffie nog wat nagepraat en daarna naar huis. Dus ondanks alle strubbelingen een zeer geslaagde start van ons fietsjaar 1987. Mag ik de wegblijvers opporren ook te komen fietsen. Met meer mensen is het toch wel leuker dan met weinig. Alzo mensen tot ziens op do volgende fietszondag,Deze is 5 april,in de kantine van de Braves. Deze is al om 8.30 uur open.